<b>NC ของบทที่ 4
</b>
พลั่ก!!!!!!!!!!!!!!!!
ร่างบางของจุนมยอนถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นเย็นของบ้านไม้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะนั่งลงทาบทับร่างบางที่พยายามดิ้นขลุกขลิกอย่างน่าสงสาร
เขาไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านทุกวิถีทาง สองมือยันคงยันอยู่ที่อกแกร่งของชายหนุ่มที่กำลังหมายใจจะเหยียบย่ำน้ำใจกัน ตลอดเวลาสี่ปีที่ไม่พบเจออู๋อี้ฟานเลย เขารู้สึกปลอดภัยเพราะมีคุณอี้ชิงคอยอยู่ข้างๆ แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีใครเลย
“ร้องไห้ทำไม หยุดเดี๋ยวนี้ก่อนที่ชั้นจะโมโห” ชายหนุ่มออกคำสั่ง ก่อนจะจับใบหน้าเล็กของเด็กน้อยให้อยู่นี่ๆ
บีบคางมนแน่น จุนมยอนหลับตาลง เขาขัดขืนแรงบีมหาสานนั้นไม่ไหวจริงๆ ได้ตาหลับตาลงนิ่ง โทษจากหนักจะได้กลายเป็นเบา ชายหนุ่มด้านบนกำลังถอดเสื้อของเขาออกอย่างช้าๆ เผยร่างกายกำยำและอกแกร่ง ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อสีหวานของคนใต้ร่าง จุนมยอนรู้สึกได้เขาตัวสั่นด้วยความกลัว ยังไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเขาเพราะจุนมยอนยังเด็กมาก แม้จะอายุ สิบหกแล้ว แต่การที่อยู่แบบไม่ได้รับรู้อะไรเลย ทำให้คนคนนี้ยิ่งดูไร้เดียงสาเพิ่มเข้าไปอีก
“ทำอย่างกับไม่เคยไปได้ หรือว่าไอ่อี้ชิงมันจะถนอมแกเอาไว้จัดการตอนหลังกันแน่”
ชานหนุ่มก้มตัวคร่อมทับร่างเล็กที่น่าสงสาร ปรางแก้มใสที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาปิดสนิท กลิ่นอ่อนๆของกายเด็กน้องเข้ากระทบจมูก ชวนให้เนาต้องลิ้มลองความหอมหวานนี้ อย่างอดไม่ได้ ซอกคอขาวและหอมกรุ่นถูกซุกไซร้ด้วยริมฝีปากร้อนผ่าน จุนมยอนลืมตาโพล่งขึ้นอย่างตกใจ เขาคิดว่าเขาอาจจะถูกฆ่าด้วยปลายมีดแหลมคมปักลงที่คั่วหัวใจเป็นแน่ แต่ผิดคาดอู๋อี้ฟานกำลังทำอะไรกับเขากันแน่
ริมฝีปากยังคนลากไล้ผ่านไปตามซอกคอระหงและช่วงหัวไหล่เล็ก ความขาวผ่องของผิวกายของจุนมยอนทำให้เขารู้สึกหลงใหล แค่เพียงขบเม้มเพียงแผ่วเขาก็เกิดรอบแดงขึ้นเด่นอย่างชัดเจน
“คุณอู๋ฟานปล่อยผมเถอะฮะ จะฆ่าผมก็ได้แต่อย่าทำแบบนี้กับผมเลย”
จุนมยอนเว้าวอนขอ ร่างกายของเขากำลังรู้สึกเสียงซ่าน น้ำหนักของชายหนุ่มที่ทับลงบนตัวเขา ทำให้ไม่สามารถจะขยับหนีไปไหนได้ ตอนนี้สายตาของจุนมยอนมองเห็นแต่เพียงแผ่นหลังใหญ่ที่ไร้เสื้อปกปิดของอู๋อี้ฟานเท่านั้น
“ได้!!!!!! ชั้นฆ่าแกแน่ไม่ต้องขอให้เสียเวลา แต่ตอนนี้ให้ชั้นจัดการฆ่าแกด้วยวิธีของชั้นให้แกทรมาน ตายไปอย่างช้าๆก่อนเถอะ”
........แคว๊กกกกกกกกก.....
เสื้อเชิตบางสีหวานของจุนมยอนถูกกระชากจนขาดแผ่นให้เห็นแผ่นอกและและยอดดอกไม้สีหวาน ไปจนถึงหน้าท้องแบนราบ ความตื่นตัวภายในกายของชายหนุ่มเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นสวยงามราวกับดอกไม้ ทำให้ยากที่จะข่มอารมณ์เอาไว้อีกต่อไป
ใบหน้าคมและริมฝีปากหนากำลัง ดูดกลืนร่างกายสวนนี้อย่างหิวกระหาย มือหนาทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง สัมผัสไปทั่วทั้งเนื้อตัวนุ่มเนียนลื่นมือ อย่างหลงใหล
“คุณอู๋ฟาน..................ปล่อยผมเถอะฮะผมกลัวแล้ว.......กลัวแล้วจริงๆ”
จุนมยอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหวาดกลัว เอ่ยปากร้องขอความเห็นใจจากคนใจร้ายที่ไม่สนใจเสียงใดใดในตอนนี้ กางเกงผ้ายืดของเขาถูกถอดไปอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยชั้นในตัวเล็ก ทำให้ร่างกายของจุนมยอนเปลือยเปล่าไม่มีแม้เสื้อผ้าเพียงชิ้นปกปิดร่างกาย
“ชั้นบอกให้แกหยุดร้องไห้ยังไง ไม่ฟังใช่ไหม ได้!!!!!!!!!! แล้วอย่าหาว่าชั้นใจร้ายกับเด็กอ่อนหัดอย่างแกแล้วกัน”
อู๋อี้ฟานตะคอกใส่ร่างเล็กเปลือยเปล่าที่ร้องไห้งองแงเหมือนเด็กน้อย ไวเท่าความคิดเขาคว้าเอาผ้าพันคอผืนบางที่ติดตัวมาด้วย ก่อนจะกระชากร่างเล็กๆให้ลุกขึ้นนั่ง กระชากผมยาวที่ดำสนิทของร่างบางอย่างแรงก่อนจะเอาผ้าพันคอของเขาผูกปิดดวงตาคู่สวยเอาไว้แน่น
“ถือว่าชั้นปราณีแกมากแล้ว ปิดตาเอาไว้แบบนี้แกจะได้หยุดร้องไห้น่ารำคาญ เพราะยังไงแกก้ไม่รอด นี่คือบทเรียนที่ชั้นจะสั่งสอนสายเลือดชั่วๆอย่างแก”
.
............พลั๊ก.....................
ผลักร่างเล็กของเด็กน้อยลงกับพื้นอย่างแรง เด็กน้อยที่น่าสงสาร จุกจนตัวงอด้วยแรงกระแทกของร่างกายกับพื้นแข็ง ความมืดมิดที่ชายหนุ่มมอบให้ทำให้จุนมยอนหวาดกลัวมากขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะเขาไม่รู้จริงๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาเป็นแน่
สัมผัสที่จาบจ้วงและรุนแรงถูกเริ่มขึ้น ร่างกายของจุนมยอนกำลังถูกทรมานด้ายลิ้นร้อนและริมฝีบากหนา จากพวงแก้ม ซอกคอขาวหมอกรุ่น หน้าอกบางเล็ก และหน้าท้องแบนราบ จุนมยอนที่มองไม่เห็นอะไรเลยได้ ร้องไห้สะอื้นตัวโยน
ชายหนุ่มไม่สามารถข่มอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป เขาปิดดวงตาของจุนมยอนด้วยผ้าจนแน่นสนิทเพราะเขาไม่อยากเห็นดวงตาที่แสนเกลียดชังนั้นหรือเพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของเด็กน้อยที่น่าสงสารกำลังร้องขอชีวิตกับซาตานอย่างเขา แต่ยังไงแล้วเขาก็เลือกที่จะไม่เห็นมันจะดีที่สุด และอีกอย่างร่างกายขาวนนี้กำลังทำเขาคลั่ง ห้ามตัวเองไม่ได้แล้ว
สองขาเล็กของจุนมยอนถูกจับให้ตั้งชันขึ้นพร้อมกับแทรกร่างกายเข้าไป ช่องทางสีหวานและแกนกายเล็กของเด็กน้อยอยู่ตรงหน้าเขา ถ้าปล่อยไปให้ช้ากว่านี้เขาต้องคลั่งตายกับร่างบางนี้เป็นแน่
แกนกายใหญ่ถูกสอดไปยังช่องทางสีหวาน ไม่มีการปรนเปรอหรือสร้างความอ่อนโยนแต่อย่างใด ออกแรงดันเพียงเล็กน้อย ร่างบางใต้ร่างของเขาก็สะดุ้งสุดตัว ช่องทางที่คับแน่นตอนนี้กำลังจะถูกรุกรานด้วยร่างกายของคนใจร้ายที่ไม่มีความเห็นใจเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา
“ฮือออออออออออออ.......จะ......เจ็บฮะ.....ผมเจ็บแล้วฮะ ปล่อยผมไปเถอะ”
“อะไรกันนี่เพียงแค่เริ่มต้น กจะต้องเจ็บและทรมานกว่านี้อีกร้อยเท่า”
พูดจบก็กดกายกระแทกส่วนที่ไวต่อความรู้สึกกับร่างกายบอบบาง จุนมยอนสะดุ้งสุดตัว เขาเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ เบะปากร้องไห้อย่างเด็กน้อยที่น่าสงสาร ไม่มีความเห็นใจและความปราณีจากชายหนุ่มที่เริ่มขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะ อย่างแผ่วเบาก่อนจะเริ่มรุนแรงขึ้น
“อ่ะ!!!!! อา~~~~~~~~~~~~~~~~~~~”
เสียงครางด้วยอารมร์ที่สุขสมของชายหนุ่มไม่ได้สร้างความพึงพอใจให้จุนมยอนเลย อีกคนกำลังมีความสุขกับร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง แต่เขานั้นกับเจ็บเจียนตายทั้งร่างกายและจิตใจ ทำไมเขาจึงต้องมาพบเจอกับสภาพนี้ด้วย เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ
“พลิกตัวอีกหน่อย................อย่านั้นดีมากเด็กน้อย”
อู๋อี้ฟานออกคำสั่ง เขากำลังสุขสมกับความคับแน่นนั้น ร่างตรงหน้าสร้างความพอใจให้เขาได้อย่างปะหลาด แม้จะเป็นร่างกายของเด็กตัวเล็กๆ แต่มันช่างสวยงามราวกับดอกไม้
“เจ็บฮะ................ผมเจ็บฮือออออออออออออออออ”
เด็กน้อยยังคงร้องไห้อย่างสาหัส เขาเจ็บเหลือเกินแต่คนด้านบนก็ยิ่งเร่งเร้าความต้องการของตัวเองอย่างไม่สนใจเขาเลย ปรับเปลี่ยนอิริยาบถในรูปแบบต่างๆเพื่อสร้างความพึงพอใจให้กับตัวเองโดยไม่สนใจเขาเลยแม้เพียงนิด
ช่วงเวลาแห่งความทรมานยังไม่สิ้นสุดลง มันผ่านไปช้ามากในความรู้สึกของจุนมยอน บทเรียนของร่างกายที่ชายหนุ่มมอบให้เขาหลายต่อหลายครั้งในคืนนี้เขาคงต้องตายจริงๆอย่างที่ชายหนุ่มว่าเป็นแน่
แรงขยับจากร่างกายด้านบนที่เนิ่นนานทำให้ผ้าผูกตาผืนเล็กที่เป็นกำแพงปิดกั้นการรับรู้ของจุนมยอนหลุดและร่นลงมาที่ลำคอขาว แม้ว่าร่างกายยังคงถูกทรมานอยู่จุนมยอนก็เลือกที่จะพยายามลืมตาขึ้นมอง และสิ่งที่เขาเห็นก็คือใบหน้าคมของชายหนุ่มที่เชิดขึ้นอย่างสุขสม เหงื่อเม็ดใสพราวอยู่ตามไรผมและซอกคอ
“อา.....................................อา~~~~~~”
เสียงครางอย่างสุขสมนั้นดังก้องมันตรงกันข้ามกับเขาที่กำลังร้องไห้อย่างทุกระทม และบทเรียนของเขาในวันนี้คงจะยังไม่จบลงง่ายๆ อย่าแน่นอน
กลับไปที่เด็กดี
http://writer.dek-d.com/nichapaper/writer/viewlongc.php?id=1094888&chapter=5
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น