ความเร่าร้อนรุนแรงของชายหนุ่ม ร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกำลังล่วงเกินและล่วงล้ำร่างกายบางของคนที่น่าสงสาร ซูโฮหลับตานิ่งพยายามไม่แสดงออกทางสีหน้าว่าเขาเจ็บปวดทรมานกับครั้งแรกที่จาบจ้วงนี้มากแค่ไหน คิดซะว่านอนนิ่งๆให้มันจบๆไปไม่นานอดทนอีกเพียงไม่นาน หรือรอให้เขามีแรงพอจะต่อสู้มากกว่านี้ในตอนนี้สภาพร่างกายและจิตใจแสนย่ำแย่เกินกว่าจะลืมตาขึ้นมาได้
“ฮึก!!!” แรงขยับขับเคลื่อนร่างกายของชายหนุ่มพร้อมกับเสียงครางแหบพร่าแสนเร่าร้อน เรียวปากหนาหอบหายใจใกล้ชิดริมหูขาว เขาพรากเอาครั้งแรกของร่างบางไปทั้งที่เจ้าตัวไม่เต็มใจใช่ว่าเขาจะไม่รู้ แต่ยิ่งเห็นสีหน้าอวดดีที่ทรมานแต่ทำราวกับว่าตนเข้มแข็ง ร่างกายขาวแดงซ่านและอ่อนแรง น้ำตาใสจากหางตาสวย ไม่มีเสียงร้องไม่มีคำกล่าวอ้อนวอนอะไรใดๆอีก
“ถ้าทรมานก็เก็บเอาไว้ทำไมนี่คือบทเรียนของคนดื้อดึงที่เธอควรได้รับซูโฮ” แรงขยับขับเคลื่อนกายที่มากขึ้นกำลังเล่นงานร่างบางที่น่าสงสาร ความเจ็บที่แล่นริ้วตามสันหลังนั้นเขาจะทำอย่าไรให้มันบรรเทาลงได้ทั้งที่พยายามจะเข้มแข็งไม่แสดงอาการ แต่แรงขังเคลื่อนนั้นก็รุนแรงและเร่าร้อน ทำไมถึงมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นทั้งที่เขาไม่เต็มใจคงเป็นเพราะพิษของเหล้าแรงที่ยังไม่ส่างหายไปจากร่างกาย กลิ่นฉุนของมันยังคงเจนจนสมองพร่าเลือน
“ฮึก!!!ฮือ...พอเถอะ” ร่างบางกล่าวได้เท่านี้เสียงร้องไห้สะอื้นก็เกิดขึ้นจนผู้กระทำนั้นได้ยินมันชัดเจน อี้ฟานหยุดการกระทำของเขาลงก่อนจะลอบมองไปยังร่างบางที่เปลี่ยนสีหน้าจากเรียบนิ่งเป็นร้องไห้ ใบหน้าหวานมีคราบน้ำตา ริมฝีปากบางสวยกำลังเบะร้องสะอื้นแต่ไร้เสียง
“จะมาอ้อนวอนอะไรตอนนี้มันสายไปแล้ว” ยอมรับว่ารู้สึกสงสารแต่จะให้เขาหยุดทุกอย่าลงก็คงไม่ทัน ในเมื่อร่างกายของเขากำลังเรียกร้องร่างบอบบางแสนสวยนี้ ซูโฮกำลังทำบางอย่างกับร่างกายและจิตใจของเขามันเรียกร้องโหยหาครั้งแรกที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจแต่เขากลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกและอธิบายไม่ได้ ไม่เคยรู้สึกกับใครเช่นนี้มาก่อน
“ถ้านายไม่ดื้อฉันรับรองว่ามันจะจบลงแค่รอบเดียว...แต่ถ้านายยังดื้อคืนนี้เราคงต้องคุยกันยาวๆ”
สองแขนบางของซูโฮถูกชายหนุ่มจับขึ้นมาพาดไว้ที่หัวไหล่ของเขา อี้ฟานอยากจะช่วยให้ร่างบางหายทรมานแต่เขาก็ทำได้แค่กอดร่างขาวนี้เอาไว้ให้แน่นยิ่งกว่าเดิม ร่างกายเคลื่อนไหวไปพร้อมกับเสียงครางสะอื้น น้ำตาอุ่นร้อนรินรดผิวที่หัวไหล่ของเขาทำไมจะไม่รู้สึก แต่ความต้องการเกินจะกักเก็บไว้ กลิ่นกายหอมที่เจือด้วยกลิ่นเหล้าแรงยิ่งสร้างอารมร์ความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด
ยิ่งเนิ่นนานยิ่งเร่าร้อนท่อนแขนบางก็เปลี่ยนจากจับเอาไว้เป็นโอบรอบคอและกอดรัด เท่าไหร่เขาถึงจะพอ ริมฝีปากของเขาจูบซับน้ำตาไปตามพวงแก้มเสียงร้องไห้แปลเปลี่ยนปนไปด้วยเสียงครางหวานหู เพิ่มอารมณ์ทุกอย่างของเขาให้ลุกโชน เนิ่นนานที่เขามอบความเร่าร้อนนี้ให้คนอ่อนหัด คงจะกลัวน้อยลงถึงได้ตอบรับเขาทั้งตัวแบบนี้ ยิ่งนานก็ยิ่งเร่าร้อนยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปก็ยิ่งต้องการ ร่างกายสองร่างสอดประสานเมื่อร่างกายที่ชักนำนั้นเร่งความเร็วพาตัวเองไปถึงสุดสูงสุดของความต้องการ
“อะ!!!!! ซูโฮอือมมม”
“อ่า!!!!”
“ฮึก!!!”
ท่อนแขนบางกอดรอบคอของเขาแน่นขึ้น ร่างกายสวยถูกกระแทกกระทั้นรุนแรงเสียจนร่างกายสั่นไหวทั้งคู่พากันไปยังความสุขที่เรียกได้ว่าขั้นสูงสุดของความต้องการ อี้ฟายเร่งความเร็วให้สอดคล้องกับร่างบางที่เริ่มครางรับ เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากล่ากัดเม้มก่อนที่ความต้องการสุดท้ายจะได้รับการปลดปล่อย
“อ่า.....อือออออื้ม!!!” ร่างกายกระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยความต้องการของตนออกมาในตัวของร่างบาง น้ำหนักตัวของชายหนุ่มทาบทับลงกับร่างกายขาว เสียงหอบหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันก่อนที่ร่างบางจะสามารถตั้งสติได้ก่อน สองแขนเล็กๆจึงเริ่มผลักไสคนเห็นแก่ตัวให้ออกห่างจากตนเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น