คำก็ตาบอดสองคำก็ไอ้บอด เขาได้ค่าเพราะดวงตาที่มืดสนิท จุนมยอนปล่อยน้ำตาให้ไหลด้วยความเจ็บช้ำ ยังไงซะเขาก็สู้อะไรไม่ได้กับคนใจร้ายคนนี้ จุนมยอนไม่ได้รังเกลียดพี่คริสแม้จะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาก่อนที่เขาจะตาบอด
แต่ร่างกายหนาและสมส่วนนั้นบวกกับกลิ่นการแบบเฉพาะก็ทำให้เขาหลงไหลได้จนพร่ำเพ้อและจินตนาการไปไหนต่อไหนถึงหน้าตาของพี่ชาย
“อ่ะ!!!!!!!!
อือออออ”
ริมฝีปากหนาลากลงต่ำเสียงจนหยุดอยู่ที่หน้าท้องแบนราบที่มีมัดกล้ามน้อยๆ จุนมยอนหอบหายใจใบหน้าสวยนั้นเชิดรั้น
คงกำลังรู้สึกทรมานมากในความคิด
แต่ไวกว่าความรู้สึกที่จุนมยอนจะคิดได้
เรียวปากหนาและฝ่ามือร้อนก้ทำหน้าที่ของมันในทันที ความอุ่นร้อนของเรียวปากที่ครอบครองเรือนการสวยของคนอ่อนหัดนั้นทำให้จุนมยอนต้องแอ่นตัวจนหลังบางไม่ติดกับพื้นเตียงนุ่ม
“อืออออออออพี่คริสอย่าฮะ....ไม่เอาแบบนี้
อือออ”
เรียวปากร้อนนั้นไม่ฟังคำทัดทานใดๆ มันยังคงทำหน้าที่ได้อย่างไม่บกพร่อง มือบางที่ทั้งผลักทั้งดันหัวไล่หนาอยู่นั้นก็เปลี่ยนไปกำขยำผ้าปูที่นอนผืนบางจนยับยู่ จุนมยอนกำลังสะกดกั้นอารมณ์ของตัวเอง เขาทั้งเขินทั้งอายไม่รู้เลยว่าในตอนนี้เขาและพี่ชายอยู่ในสภาพที่น่าอายขนาดไหน คนใจร้ายจะมองเขาด้วยสายตาเช่นไร ถ้าหากเขาตอบรับและปล่อยตัวเองให้เป็นไปตามความต้องการ
ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่คนคุมเกมส์ก็ยิ่งเร่งเร้า ร่างกายบางกำลังกระตุกเกร็ง เสียงหวานนั้นกำลังบ่งบอกว่าเขาคงจะถึงที่หมายในไม่ช้า
คริสรีบถอนเรียวปากออกในทันทีก่อนที่เขาจะไม่ปล่อยให้จุนมยอนได้ปลดปล่อยออกมา
เรือนการหนาก็ขึ้นทาบทับก่อนจะกดแกนกลางลำตัวของตนเข้าไปที่ช่องทางรักสีหวานที่คับแน่นแบบไม่ทันให้คนที่นอนหายใจรวยรินได้ทันระวังตัว
“อ่ะ!!!!!!!
อ๊า...........พี่คริสฮะจุนเจ็บ
ฮึก!!!!”
เสียงร้องทัดทานของจุนมยอนไม่ทันเสียแล้วเมื่อลำตัวใหญ่นั้นเข้ามาในตัวเขาจนสุดทางรัก
มันเจ็บจนต้องนิ่วหน้าจุนมยอนทรมานมากเหลือเกินกับความอึดอัดที่ได้รับ เขาไม่กล้าที่จะดิ้นรนใดๆ
เขากลัวว่าตัวเองจะต้องตายถ้าหากทนความทรมานนี้ไม่ไหว
“อึดอัดเหรอ....ถ้าอยากปลดปล่อยเธอต้องทำให้พี่พอใจเธอเสียก่อน อย่าริอาจมีความสุขก่อนพี่เลยจุนมยอน
เธอมีความสุขไปซะทุกอย่างทั้งเรื่องแม่เรื่องครอบครัวแต่พี่ไม่มีอะไรเธอแย่งมันไปทั้งหมดเพราะฉะนั้นเรื่องตอนนี้เธอต้องทำให้พี่มีความสุขกับเธอเสียก่อน....แล้วมันถึงจะถึงตาของเธอ”
คนเห็นแก่ตัวกล่าวทั้งที่ยังคงยิ้ม
ความทรมานของร่างบางในตอนนี้คงมีมากเพราะอยากจะปลดปล่อย เทียบกับเขาแล้วก็คงมากมายไม่แพ้กัน จุนมยอนยังคงบริสุทธิ์จริงๆอย่างที่เขาสำผัสได้จากในคราแรก หมอเลย์ไม่เคยได้ครอบครองน้องชายของเขาในฐานะเมียร่วมเตียง
แต่เลย์และจุนมยอนอยู่ในฐานะผัวเมียเพียงแต่กระดาษสองแผ่นเท่านั้น
“เฮือกกกกกกกก
ฮืออออออออ”
จุนมยอนสะดุ้งสุดตัวมือบางไขว่คว้าหาอากาศ
เพราะแรงขยับกายเพียงเล้กน้อยก็ทำให้เขาเจ็บจนแทบจะทนไม่ไหว ร่างบางกำลังร้องไห้เพราะความทรมาน แต่คนกระทำจะรู้บ้างไหม คริสเชิดหน้าขึ้นก่อนจะเคลื่อนไหวไปตามแรงอารมณ์ของตนเอง
เขาเลือกที่จะทำตามความต้องการที่มากล้น
แต่เขาเลือกที่จะไม่มองไปยังใบหน้าหวานที่กำลังร้องไห้ ไม่ได้กลัวว่าจะอดสงสารจุนมยอนไม่ได้
แต่เขากลัว.....กลัวว่าใบหน้าของคนตาบอดนั้นจะนำพาให้อารมณ์ของเขาพรุกพร่าจนเผลอทำรุนแรงไปมากกว่านี้
นับว่าเขาเห็นใจจุนมยอนมากเหลือเกินที่พยายามจะไม่สร้างความรุนแรงเร่าร้อนมากนักสำหรับครั้งแรกในรอบสิบปีของเขาทั้งคู่
“อ่าส์..........จุนมยอน
เธอไม่เคยเสียมันให้ไอ้หมอนั่นเลย เด็กขี้โกหก”
คริสทั้งครางและทั้งกล่าว
เขาผินหน้าไปทางอื่นทั้งที่เอวหนาของตนก็ยังขยับเคลื่อนไหว
การได้มองหน้าจุนมยอนในเวลานี้คือสิ่งที่อันตรายที่สุดที่เขาควรจะหลีกเลี่ยง น้องน้อยก็ร้องครางเสียงหวานปนเสียงร้องไห้ มือเล็กๆทั้งผลักทั้งดันเขาให้ออกห่างจากตัวเอง น้องคงจะทรมานกับความเจ็บและอารมณ์ที่ไม่ได้ปลดปล่อยของตัวเอง
“ฮืออออออออออพี่คริส.....เจ็บฮะ!!!
จุนเจ็บฮะ”
“ยกสะโพกขึ้นซิมันจะช่วยให้เธอเจ็บน้อยลงกว่านี้
แต่ถ้าจะให้พี่ผ่อนเบากับเธอก็คงไม่ได้แล้วละจุนมยอน”
“เสียใจด้วย....อ่า!!!!!!!!”
จุนมยอนทำตามอย่างว่าง่ายเขาพยายามยกสะโพกขึ้นเพื่อรับแรงเคลื่อนไหวของชายหนุ่มด้านบนทั้งตัวตัวเองมองไม่เห็นทุกอย่างมันมืดสนิท
แต่จุนมยอนก็โตมากพอที่จะรับรู้ได้ถึงความขวยเขิน คริสก้มตัวลงก่อนจะกอดรัดร่างบางของน้องน้อยและช้อนเอวบางขึ้นมาจากพื้นเตียง
ตอนนี้เขาทั้งสองอยู่ในท่านั่งช้อนตักทั้งที่จุนมยอนกำลังกอดรอบต้อนคอของเขาเอาไว้แนบแน่น
“เรียกพี่....บอกพี่ว่ารู้สึกยังไงกอพี่ไว้จุนมยอน”
“อือออออออออ
อืมมมมม”
ใบหน้าหวานซบลงที่ไหล่หนา
น้ำตาใสไหลลงปะทะกับหัวไหล่หนาเช่นเดียวกัน ทั้งเจ็บกายและเสียใจ แต่ทำไมอารมณ์ในส่วนลึกของเขาถึงได้เรียกร้องขนาดนี้ จุนมยอนไม่เข้าใจตัวเองเลย คริสเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งทั้งที่เขายังมีน้องน้อยอยู่บนตัก
การเลือกที่จะไม่มองหน้าของจุนมยอนนั้นคงช่วยให้เขาลดการกระทำรุนแรงอันเกิดจากใบหน้าเซ็กซี่ของเด็กไร้เดียงสายามที่เขาเคลื่อนไหวได้
การยกตัวของน้องขึ้นและให้ซบหน้าลงกับไหล่ของเขาและกอดเอาไว้คงจะดีเสียกว่าปล่อยให้เจ้าตัวได้นอนเผยปากสีชมพูสวยหายใจยั่วอารมณ์เขาอยู่
___________ กลับไปเด็กดี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น