DARK MEMORY บทที่ 25 NC18 KRISHO

จุนมยอนเดินเข้ามาใกล้จนฝ่ามือหนาของอู๋ฟานสามารถสัมผัสเข้ากับช่วงเอวบางของอีกคน เขาลูบเบาๆที่ช่วงเอวและแผ่นหลังบางเล็กผ่านเนื้อผ้าสีอ่อน


“ได้โปรดกรุณา..........อ่อนโยนกับผมซักครั้ง ได้โปรดเถอะ.................อุ๊บ!!!!!!!!!!!!!!!!! อืมมมมมมมมมมมม”


เรียบปากบางที่เอ่ยเจื้อยแจ้วอยู่นั้นถูกปิดลงด้วยเรียวปากหนาของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง เรียวปากสีสวยนั้นมันยั่วยวนจนคนมองอดใจเอาไว้ไม่อยู่ เรียวริ้นหนาทำหน้าของมันไอย่างช่ำชอง ก่อนที่ร่างบางของจุนมยอนจะถูก กดให้นอนลงที่เตียงกว้างอย่างชำนาน อู๋ฟานไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป ความหอมหวานของริมฝีปากสวยกำลังทำให้เขาหลงมัวเมา และท่าทีไร้เดียงสา ที่ครั้งนี้โอนอ่อนผ่อนตามเขานั้นยิ่งทำให้อารมณ์ภายในกายของเขาพลุ่มพร่าน


“อืออออออ.........................”


เมื่ออากาสที่จะหายใจนั้นขาดหายจุนมยอนเลือกที่จะทุบไหล่แกร่งเบาๆเพื่อประท้วงอีกคนที่กำลังเพลิดเพลิน จนต้องถอนเรียวปากออกเพื่อกอบโกยเอาอากาศเข้าสู่ปอด


“คุณต้องรักษาสัญญากับผมนะฮะ ห้ามลืมนะฮะ” จุนมยอนไม่ลืมที่จะทวงสัญญาเอากับคนที่เอาแต่ใจตัวเองคนนี้


“อู๋อี้ฟานพูดแล้วไม่คืนคำ”


“แต่ต่อจากนนี้ไปอย่าให้ชั้นได้ยินเสียงพูดของเธอแม้แต่คำเดียว อย่ามาเล่นตุกติกหรือมีข้อแม้กับชั้นเด็ดขาดเพราะครั้งนี้ชั้นจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอย่างแน่นอน ที่ของเธอตอนนี้คือที่เตียงนี้เท่านั้น”


เรียวปากหนาที่ช่ำชอบประกบจูบลงที่ปากบางอีกครั้ง ทั้งเร่าร้อนและรุนแรง กลิ่นกายหอมกรุ่นทำให้อารมณ์ดิบในกายนั้นเต็มเปี่ยม


“จำวิธีจูบที่ชั้นสอนได้ไหม........ตอนนี้ลองใช้มันกับชั้นซิเด็กดี”


บทเรียนรักที่เคยพร่ำสอนคนไร้เดียงสาถูกหยิบยกขึ้นมา สร้างรอยริ้วสีแดงบนใบหน้าหวานที่ทำให้เขาพึงใจ ใบหน้าหวานเอียงองศาเล็กน้อยก่อนที่จะพยายามประกบปากลงทั้งที่ยังขัดเขิน ท่าทางเก้งก้างนั้น ยิ่งมองมันก็ยิ่งน่ารักและน่าเอ็นดู แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ถึงใจของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยไฟอารมณ์ในตอนนี้


ไหล่บางองจุนมยอนถูกกดลงแน่นกับเตียงหลังใหญ่ ก่อนที่มือหนาจะปลดเปลื้อพันธนาการสี่อนตัวบางออกจากร่างกายสวย ผิวขาวที่ชวนล่อตาล่อใจ จากซอกคอ หัวไล่กลงหลึงและหน้าอกขาวเนียน อู๋อี้ฟานก้มลงจูบสัมผัสสร้างรอยรักเอาไว้ รอยแล้วรอยเล่า ยอดอกสีสวยถูกสัมผัสมันอย่างหิวกระหาย


“อืออออออออ.........อ่ะ คุณ......มัน.......”


“ชู่ววววววววว ชั้นสั่งว่าอย่าพูด”


เขาออกคำสั่งกับเด็กดื้อที่กำลังดิ้นรน ร่างกายบิดเร้า ผิวกายสวยตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแดงที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยความปราถนา ปราการด่านสุดท้ายก็คือกางเกงนอนตัวเล็ก ถูกถอดมันออกไปตั้งแต่ตอนไหนเจ้าตัวก็ยังไม่รู้ ร่างเปลือยเปล่าในตอนนี้ต้องแสงไฟสีส้มยิ่งทำให้น่ามอง


“มองหน้าชั้นเด็กดี”


ออกคำสั่งกับคนที่หลับตานิ่ง จุนมยอนคงกำลังเขินอายกับร่างกายที่เปลือยเปล่าของตนจนไม่กล้าลืมตาขึ้นมาสองสิ่งรอบตัว มือหนาของอุ๋ฟานยังคงทำหน้าที่อย่างไม่บกพร่อง แกนกายเล็กถูกกอบกุมด้วยมือเพียงข้างเดียว


“ฮึกกกกกกกกกกกกกก อือออออออออออ”


จุนมยอนสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหนานั้นเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่าชำนานงาน ร่างกายบางที่บิดเร้า มือเล็กและเล็บสวยจิกลงที่ต้นแขนของอีกฝ่ายอย่างห้ามไม่ได้ ริมฝีปากบางขบและเม้มเข้าหากัน สกัดกั้นเสียงครางอย่างพึงพอใจ


“รู้สึกดีใช่ไหม...........ถ้าต่อจากนี้ไปเอาอะไรมาฉุดชั้นก็ไม่ได้แล้ว เธอเลือกเองนะจุนมยอน”


อู่อี้ฟานกล่าว เขาเร่งความเร็วของฝ่ามือหนาเพื่อเร่งเร้าอารมณ์ของร่างบางให้อย่างเต็มที่ ร่างกายที่บิดเร้าและเสียงครางอย่างพึงใจแม้ว่าใบหน้าสวยจะมีน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่ดวงตา แต่ทำไมน้ำตานั้นเขากลับไม่รู้สึกสงสารแต่อย่างใด จุนมยอนตอนนี้ช่วงสวยงาม จนทำให้เขาแทบคลั่ง


“อา............................อ่ะอ๊าฮือออออออออ”


เมื่อถึงจุดของความสุขสมแกนกายเล็กก็ได้ปลดปล่อยมันออกมาเต็มฝ่ามือของชายหนุ่ม จุนมยอนกลับร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น อุ่อี้ฟานมองดูท่าทางไร้เดียงสานั้น เขารู้สึกเอ็นดู เมื่อจัดการกับคราบรักของร่างบางเรียบร้อย เขาก็ขึ้นทาบทับร่างกายขาวแทบจะทั้งตัว


“ร้องไห้ทำไม ถ้าคิดจะเปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ทันแล้วนะ”


ริมฝีปากหนายังไล้ไปตามพวงแก้มใสอย่างโหยหา เพื่อจูบซับน้ำตาจากดวงตาสวย จุนมยอนไม่พูดอะไรเอาแต่ส่ายหน้าไปมา ดวงตานั้นเต็มไปด้วยน้ำตา


“ฮือออออออออออออออออออออ”


“เป็นอะไรทำไมไม่บอกชั้นจุนมยอน” ยิ่งเห้นสีหน้าและท่าทางนั้นยิ่งทำให้เขาไม่เข้าใจ


“บอกชั้นซิเธอเป็นอะไร”


“ก็คุณอุ๋ฟานห้ามผมพูด ผมแค่จะบอกว่าได้โปรดอ่อนโยนกลับผม อย่าทำรุนแรงกลับผมเหมือนเมื่อก่อนจะได้ไหมฮะ”


เรียวปากเล็กที่ช่วงเจรจาเอ่ยออกมาอย่างเต็มที่ อู๋อี้ฟานกำลังจะคลั่งกับสีหน้าและแววตานั้น เขายันตัวลุกขึ้นก่อนที่จะแทรกตัวลงและขาเรียวให้แยกออกจากกัน


“ลืมเมื่อก่อนซ่ะ เราจะมาเริ่มกันใหม่อีกครั้ง จำเอาไว้เธอเป็นของชั้นคนเดียว จำไว้”


แกนกายใหญ่ที่แข็งขืนตอนนี้กำลังพร้อมที่จะทำงานเต็มที่ เขาจับสองขาเรียวให้แยกออกก่อนจะแทรกลงและออกแรงดันเข้ากับช่องทางรักสีสวยที่ปิดแน่น จุนมยอนรู้สึกได้ถึงความคับแน่นที่กำลังจะถูกยัดเยียดให้กับเขา


“หายใจเข้าจุนมยอน อย่าเกร็ง เธอรู้ว่ามันเจ็บเพราะฉะนั้นอย่าฝืนตัวเองเลย”


ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะออกแรงดันแกนกายของตนเข้ากับช่องทางรัก ความคับแน่นกับช่องทางที่ปิดสนิททำให้เขารู้สึกสุขสมกับความแน่นนั้น ความอุ่นร้อนภายในกายของจุนมยอนกำลังจะทำให้เขาคลั่ง


“อ่ะ....................อืออออออออออออออ เจ็บ..............ฮะ”


“คุณอู๋ฟาน..............ผมเจ็บฮะ”


ร่างกายบางบิดเร้า น้ำตาใสไหลลงมาอาบแก้มเนียน จุนมยอนไม่เคยรู้สึกเจ็บและทรมาณแบบนี้มานานมากแล้ว เขายังจำความเจ็บปวดเมือนหลายิบปีก่อนนั้นได้มันทำให้เขาขะหยาดและหวาดกลัว แต่ตอนนี้ความเจ็บนั้นกลับแทนที่ด้วยความสุขสมแม้จะเกิดจากการกระทำของคนคนเดิม แต่ทำไม ความรู้สึกมันถึงได้ต่างกัน


“ทนหน่อยแล้วเธอจะรู้สึกดี “ อู่อี้ฟานออกแรงขบัยกายอย่าช้าๆแม้ว่าความต้องการภายในร่างกายของเขาจะเต็มเปี่ยมมากมายแค่ไหน แต่เขาก็เลือกที่จะอ่อนโยนตามคำร้องขอ


“อ๊า...................ดีมากจุนมยอน............อย่าเกร็ง”


“ฮืออออออออออออออออ”


เสียงครางกระเส่าของสองร่างยังคงดังก้องระงม ชายหนุ่มที่กำลังสุกสมกับร่างกายสวย เขายิ่งเร่งความเร็วก็ยิ่งประแทกร่างกายเข้าหากันจนสุด จุนมยอนสะดุ้งสุดตัวหลายต่อหลายครั้งแม้ว่าจะมีอาการเจ็บอยู่บ้าง แต่เขากลับรู้สึกดี ในบางครั้งที่แอบลอบมองสีหน้าของชายหนุ่มมันยิ่งทำให้เขาเขินอาย ร่างกายที่สมสวนนั้น ดูน่ามองยิ่งเวลาที่ทำกลับขยับร่างกายเข้าจังหวะอยู่ในตัวเขา ใบหน้าคมนั้นเชิดขึ้นและกัดริมฝีปากล่าง ปลดปล่อยเสียงครางทุ้มตำ มันทำให้อารมณ์ของเขาก็ยิ่งคล้อยตาม


“อ๊า.................จุนมยอน.........อ่ะอา......................”


“ดีมาก...............”


เสียงครางและเสียงเอ่ยชมมันทำให้ร่างข้างใต้ถึงกับอายม้วน จุนมยอนกำลังสะกดอารมร์ของตัวเอง ชายหนุ่มที่ก้มลงมากอดตัวเขาเอาไว้แน่น แต่พะโพกหนาก็ยังทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง เขาเร่งความเร็วตามจังหวะ จนร่างกายบางนั้นขยับตามแรงกระแทก สองมือเล็กกำแน่นที่ผ้าปูเตียงผืนหนา ซอกคอขาวของเขานั้นมีริมฝีปากกระลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ ไหนจะเสียงครางกระเส่าที่ยิ่งนับเวลาก็ยิ่ง เซกซี่


“จุนมยอน..............เธอกำลังจะทำให้ชั้นคลั่ง เวลาทำให้เธอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้”


“อ๊า.......................อ่ะ...........อ๊า”


ยิ่งเร่งความเร็วร่างกายสวยก็ยิ่งขยับตาม เสียงครางและเสียงหอบน้อยๆของชายหนุ่มปะปนกัน เขากำลังเร่งความเร็วเมื่อความต้องการภายในกายของเขานั้นกำลังจะถึงจุดสิ้นสุด สองมือหนาจับแน่นที่เอวบาง เขากำลังช่วยร่างบางที่กำลังทรมาณนั้นให้ขยับรับความต้องการของเขาได้อย่างเต็มที่ แม้จะเป็นเพียงชั้นพื้นฐาน แต่นี่คือบทรักครั้งแรกในรอบยี่สิบปีของจุนมยอน มันก็เปรียบเทียบได้กับความบริสุทธิ์ครั้งแรกที่เขาเคยได้ลิ้มลอง


แรงกระแทกและความต้องการของเขากลังจะถึงจุดสิ้นสุด อุ่ฟานก้มตัวกอดแน่นไปที่ร่างขาวเนียนที่แดงซ่าน จุนมอยนตอนนี้กำลังหอบครางอย่างถี่ๆเมื่อชายหนุ่มเร่งความเร็ว ร่างกายสวยคงจะทรมาณไม่แพ้กับเขา ยิ่งขยับกายมากเท่าใดก็ยิ่งได้ยินเสียงหวานๆนั้นดังมาตลอด


“อ่ะ.................คุณ...............ออือออออออออออ”


“จุนมอยน...............พร้อมนะ ชั้นจะปล่อยในตัวเธอ เพราะเอคือสมบัติของชั้นคนเดียว”


“อย่า...................อ่ะให้ใครมาทำแบบนี้กับเธอนอกจากชั้นเท่านั้น”


“อ่ะ......................อืมมมมมมมมมมมมมมมมมม จุนมยอน”


“อ่ะอ๊า.....................”