บทที่ 29 ชานแบค

เสื้อนอนตัวบางที่ร่อนอยู่ที่หน้าอกถูกปลดกระดุมออกด้วยความรวดเร็ว มือหนาบีบบังคับให้คนตัวเล็กต้องถอดมันออกไปจากกายขาว


ริมฝีปากหนายังคงซุกไวรือยู่ที่หน้าท้องของคนท้อง อย่างไม่รู้จักพอ มือหนานั้นก็บีบเค้นกับยอดอกสวยที่ดูชันอย่างหนักมือ แบคฮยอนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เขาท้อง แบคฮยอนก็มักจะเจ็บที่หน้าอกตลอดเวลา


ไม่นานนักกางเกงชุดนอนตัวบางก็ถูกร่นออกไปจากเรียวขาสวย แกนกายเล็กสีสวยนั้นอยู่ในสายตาของคนเจ้าอารมณ์ ก่อนที่มือใหญ่จะจับมันในทันทีและยันตัวลุกขึ้นไปแทะเล็มความหวานจากยอดอกสวยที่อิ่มเอมผิดปกติ มือหนาก็เริ่มทำหน้าที่ปลอดปล่อยความต้องการให้ร่างบางต่อไป


“คุณชานไม่ทำได้ไหมฮะ...............ผมขอร้อง ผมไม่อยากมีอะไรกับคุณตอนนี้เลย”


“ผมกำลังป่วยอยู่ฮะ”


แบคฮยอนอ้อนวอน สองมือเล็กจับแน่นที่หัวไหล่หนาของอีกฝ่าย เขากำลังสะกดอารมณ์ความต้องการของตัวเองและผลักไสชายคนรักไปในตัว


“อ่ะ..............อ๊า................”


แบคฮยอนปล่อยปล่อยสายธานของอารมรืออกมาจนเต็มฝ่ามือของชานยอลและยังไม่ทันที่ร่างบางจะตั้งตัวได้ ริ้วมือเรียวที่เปรอะเปื้อนก็เปิดทางกว้างที่ช่องทางด้านหลังด้วยความรวดเร็ว ร่างบางสะดุ้งสุดตัว แบคฮยอนรวบรวมกำลังที่เขามีทั้งหมด พลักคนตรงหน้าให้ออกห่าง แต่ในเมื่อไม่เป็นผล


นี่จะเป็นความรุนแรงสุดท้ายที่เขาจะเลือกทำ


...............เพี๊ยะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!...............


ฝ่ามือบางกระทบลงที่ใบหน้าคมของชายหนุ่ม ชานยอลหยุดการกระทำทุกอย่างลงในทันที เขาจับเบาๆที่มุมปากของคนที่มีเลือดน้อยๆไหลซึม ที่แทบจะเป็นความรุนแรงครั้งแรกที่แบคฮยอนมอบให้กับเขา


หัวใจของเขาเจ็บมากเหลือเกินที่แบคฮยอนกล้า


“ครั้งนี้ผมจะไม่ขอโทษ............ผมบอกให้คุณหยุดคุณไม่หยุด ผมทำมันเพราะความจำเป็น”


แบคฮยอนพลักชานยอลให้ออกห่างจากตัวเอง เขาพยายามถอยหนีและกำลังจะก้าวลงจากเตียง ท่าทางนิ่งงันของชานยอลแบคฮยอนรู้สึกโล่งใจ เขาคงจะไม่โดนทำรักอย่าแน่นอนในคืนนี้


“กล้ามากไปแล้ว.........ที่ตบชั้น”


...............ตุ๊บ!!!!!!!!!!!!............


ร่างบางของแบคฮยอนแทบจะทั้งร่างลอยคว้างก่อนจะถูกกดลงที่เตียงนุ่มด้วยความแรงจนรู้สึกเจ็บ


..............เพียะ!!!!!!!!!............เพี๊ยะ!!!!!!!!!!!!.............


แรงตบมหาสานที่เกิดขึ้นถึงสองครั้ง ครั้งแรกที่แก้มซ้ายด้วยฝ่ามือขวา และอีกครั้งที่แก้มขาด้วยหลังมือข้างเดียวกัน


แบคฮยอนหน้าชาก่อนจะนอนนิ่ง เขาร้องไห้ไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้ความเจ็บนั้นแผ่นซ่านไปทั่วร่างกายเพียวชั่วครู่ ความรุนแรงนั้นไม่ใช่หนทางของปัญหา


แบคฮยอนยันกายลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะสวมกอดชายหนุ่มที่นั่งมองเขาอยู่ ร่างเปลือยของทั้งคู่แนบชิดกันในทุกสัดส่วน


“คุณชาน..........ได้โปรดเห็นใจ ผมมีอะไรกับคุณไม่ได้จริงๆ เห็นใจผมเถอะฮะ ผมยอมคุณไม่ได้จริงๆ”


“เหตุผล”


“..............เหตุผลผมก็บอกไม่ได้ แต่ไม่เกี่ยวกับใคร มันเกี่ยวกับผมคนเดียว ผมเพียงคนเดียว”


ชานยอลพยายามตั้งใจฟัง เขาอยากจะกอดรัดร่างบางเอาไว้ให้แน่น แต่ก็เลือกที่จะไม่ทำ


“ถ้าเธอไม่พูด ยังไงชั้นก็จะทำ”


ร่างบางที่น่าสงสารถูกกดให้นอนค่ำลงกับเตียงนุ่ม แบคฮยอนดิ้นรนขัดคืน แต่ก็สู้แรงโมโหของอีกคนไม่ไหว แกนกายใหญ่แทรกผ่านช่องทางสีหวานทีเดียวจนสุดโดยที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัว แบคฮยอนร้องไห้ออกมาเสียงดัง ปากก็พร่ำขอร้องและอ้อนวอน ให้ชายหนุ่มเอาความต้องการที่ยัดเยียดให้เขาออก แรงอารมณ์ของคนเอาแต่ใจกำลังทำร้ายร่างบางอย่างที่สุด เขาขยับกายตามจังหวะโดยไม่ปราณีคนที่ร้องไห้อย่างเจ็บปวด


สองมือบางของแบคฮยอนทุบลงกับเตียงนุ่มอย่างคับแค้นใจ เพราะเขากำลังถูกล่วงเกินทั้งที่ไม่เต็มใจ เพียงแค่ไม่มีเหตุผลให้...........ชายหนุ่มคนรักกับลงโทษเขาสาหัสถึงขนาดนนี้ ร่างบางไม่รู้สึกดีไม่มีอารมณ์ร่วมแม้แต่น้อย


................ลูก...............


คำเดียวที่แบคฮยอนนึกออก เขาจึงได้แต่ร้องไห้คร่ำครวนเสียงดัง


“ฮืออออออออออออ คุณชาน หยุดเถอะ..............พอที”


“ฮือออออออออออออ ผมกลัว................กลัวฮะ”


ชายคนรักหน้ามืดตามัว ท่องทางที่บีบรัดและแรงอารมณ์ เขาจับแบคฮยอนให้พลิกตัวลงมานอนหลาย ก่อนจะสอดกายเข้าไปอีกครั้งด้วยความแรง และขยับมันในทันที ม่านน้ำตาที่ดวงตาสวยนั้นเขาไม่รู้สึกสงสารเลย


“กลัวผัวใหม่จะมาเห็นรึไง..............ชั้นจะทำให้เธอลืมรสชาติของมันเลย”


แกนกายใหญ่โตที่สอดใส่ ความคับแทบนั้นและความรุนแรงที่กระแทกกระทั้นเข้ามา แบคฮยอนรู้สึกเหมือนเขากำลังจะเสีย .....................ลูกของเขาไป......................


กลับไปที่หน้าหลักเด็กดี