SHOT FIC KRISHO BETWEEN US [NC]

“บอกพี่ซิว่าน้องปวดตรงไหน บอกพี่ว่าเจ็บที่ตรงไหน”


ทั้งที่รู้ดีแก่ใจแต่ก็กล้าที่จะเอ่ยถาม มือเล็กของคนตาบอด ละออกจากแผนหลังของเขา และลดลงเพื่อลูบท้องน้อยบอกอาการ เจ็บห่วงที่เกิดขึ้น และมันยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณในตอนนี้


“ตรงนี้เหรอ”


ความเจ้าเล่ห์แสนกลนั้นกำลังวางกับดักใหญ่กับแกะน้อยตาบอดหลงทาง มือหนาลูบเบาๆลงที่ช่วงท้องขาวเอาสอดมันเข้าใส้เสื้อนอนตัวบางที่หลวมโคร่ง มือหนานั้นลูบเพียงเบาๆ แต่คนที่กำลังมีอาการกลับเกร็งตัวอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานนั้นหลับตาลง ริมฝีปากบางที่เย้ายวนนั้นถูกกัดเบาๆด้วยฝันขาว


คนตาบอดจะไปรู้อะไรว่ากำลังทำให้คนที่นั่งมองอยู่นั้นแทบเกิดอาการคลั่ง


ฝ่ามือหนาเลื่อนต่ำลงก่อนจะลอดผ่าขอบกางเกงตัวบาง ผ่านไปจนถึงส่วนที่อ่อนไหว แกนกายเล็กที่กำลังสู้มือด้วยความอุ่นร้อน


“อ่ะ!!!!!!!!!!!! พี่คริส ปล่อยนะฮะ ทำอะไรน้องจุน”


“มันน่าอายนะฮะ ออมืออกไป”


มือเล็กพยายามปัดป่ายให้มือหนานั้นออกจากพันทนาการที่กอบกุ่มส่วนนั้นของเขาอยู่ ร่างกายของจุนมยอนหมดเรี่ยวหมดแรง เขาหน้าชาเพราะรู้สึกตัวว่ากำลังถูกหลอก พี่คริสไม่ได้มีวิธีรักษาโรคที่เขาเป็นอยู่นี้ พี่คริสกำลังทำให้เขารู้สึกทรมานมากขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ


“ฮึก!!!!!!!!! หลอกน้องจุนทำไม แกล้งกันทำไม น้องจุนจะบอกคุณแม่”


มือหนาเริ่มทำหน้าที่ของมัน คริสใช้ท่อนขาของตัวเอาตรึงขึงเด็กน้อยที่กำลังดินเอาไว้กับเตียง ร่างขาวบางดิ้นบิดตัวไปมา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน


“พี่กำลังช่วยรักษาเธอให้หายพี่ไม่ได้โกหก เธอรู้ไหมโรคที่เธอเป็นอยู่มันเกิดขึ้นเฉพาะกับผู้ชายเท่านั้น ถ้าเธอบอกแม่ แม่ก็ช่วยเธอไม่ได้ และที่สำคัญแม่เป็นผู้หญิง เธอจะให้แม่มาทำให้เธอแบบที่พี่ทำแบบนี้รึไง ไม่อายรึไงจุนมยอน”


“มันต้องมียากินซิฮะ”


“มันไม่มี!!!!!!!!!!!!”


คริสขึ้นเสียงดังใส่คนตาบอด ก่อนจะเร่งเร้าแกนกายเล็กด้วยฝ่ามือด้วยความรุนแรง จุนมยอนดิ้นจนสุดตัว ร่างกายของเขากำลังทรมาน แต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก


“อ่ะฮ๊า.............อ๊า ฮึก”


ขอบเหลวสีขาวความอุ่นร้อนจากร่างกายสวยรินรดเต็มฝ่ามือของชายหนุ่ม คริสพาตัวเองขึ้นคร่อมร่างกายขาวบางนั้นเอาไว้ เขาหมดความอดทนกับเด็กไร้เดียงสาที่ตอบสนองมือของเขาอยู่ จุนมยอนหอบจนตัวโยน เสื้อนอนตัวบางถูกปลดกระดุมออกทุกเม็ดจนหมด ผิวขาวเนียนและยอดอกสีสวยทำให้เขาต้องมนต์สะกด


“หายรึยังเด็กโง่”


เขาเอ่ยถามกับเด็กน้อยที่พยักหน้าตอบรับเขากลับมา ริมฝีปากบางเผยรับเอาอากาศเข้าปอดนั้นมันยั่วยวนชายหนุ่มที่ชักจะมีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง


ชุดนอนตัวบางถูกถอดมันออกไปแทบจะในทันที ก่อนเขาจะแทรกตัวลงที่หว่างขาเล็กและยกมันขึ้นให้เกี่ยวกับเอวของเขาเอาไว้


“พี่คริสจะทำอะไรน้องจุนฮะ น้องจุนหายแล้วพี่คริสออกไปได้แล้วฮะ ไม่งั้นน้องจุนจะฟ้องคุณแม่”


“ถีบหัวส่งเลยนะ ร้ายไม่เบา พี่จะขอค่ารักษา เธอต้องให้พี่จุนมยอน เธอต้องให้พี่เดี๋ยวนี้ด้วย”


ซอกคอขาวถูกแทะเล็มความหอมหวาน มือหนารวบข้อมือบางเอาไว้กับเตียงแน่น จุนมยอนไม่มีทางดื้นหนีไปไหนได้ เขามองไม่เห็นว่าพี่ชายกำลังทำอะไร แต่เขารู้สึกตกใจกับลมหายใจที่อยู่ใกล้เสียจนได้ยินมันเต็มสองหู


“พี่คริงน้องจุนมีเงินเก็บอยู่ในขวดแก้วน้องจุนให้พี่คริสหมดเลย ปล่อยน้องจุนนะฮะ น้องจุนยอมแล้ว”


ค่าตอบแทนที่ว่าจะแพงซักแค่ไหน จุนมยอนก็ยอมที่จะจ่ายด้วยเงินเก็บของเขาที่หัวเตียง คริสเงยหน้ามองร่างบางที่กำลังพลิกหน้าไปมา ยอดอกสีสวยนั้นเย้ายวนอารมณ์จนต้องก้มลงฉกชิมมันในทันที เด็กน้อยร้องประท้วง แต่ร่างกายกับแอ่นรับสัมผัสจากลิ้นของเขา


“เงินเธอพี่ไม่อยากได้ พี่อยากได้ตัวเธอมากกว่าจุนมยอน พี่กับเธอก็เป็นโรคเดียวกัน ถึงตาเธอต้องช่วยพี่แล้ว”


มือเล็กทุบที่หน้าอกของเขาทั้งผลักทั้งดัน ความรู้สึกแปลกๆภายในร่างกายของจุนมยอนหายไป ความมืดมิดจากดวงตาทำให้เขาไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าคนเป็นพี่กำลังทำสิ่งใด และเพียงไม่นานร่างกายบางก็กระตุกเฮือก รสสัมผัสบางอย่างมันทำให้จุนมยอนสะดุ้งสุดตัว


“เจ็บอ่ะ............เจ็บฮะพี่คริส อย่าแกล้งน้องจุนอย่าทำแบบนี้มันเจ็บฮะ”


ยิ่งร้องยิ่งดิ้นรนก้ไม่เป็นผล มีบางสิ่งบางอย่างกำลังดุนดันที่จะแทรกผ่านเข้ามาในตัวของจุนมยอน เด็กน้อยดิ้นพราดไปกับเตียง ร้องไห้ออกมาจนสุดตัว เขาถูกพี่ชายรังแกอีกแล้ว ครั้งนี้พี่คริสไม่ตีเอา ไม่ขว้างข้าวของใส่เขา แต่พี่คริสกำลังทำสิ่งอื่นที่จุนมยอนไม่เคยรู้สึก ............... พี่คริสใจร้าย


ความใหญ่โตนั้นแทรกผ่านเข้าไปจนสุด ก่อนจะเริ่มขยับเคลื่อนไหว แรงยวบและแรงขยับของร่างกายจุนมยอนรู้สึกได้ จังหวะแบบนี้มันเหมือนเมื่อช่วงหัวค่ำที่พี่ชายพาเพื่อนมาเล่นกันบนเตียงของเขา


“พี่คริส น้องจุนเจ็บพี่คริสอย่าเล่นแบบนี้กับน้องจุน พี่คริสไปเล่นกับเพื่อพี่เถอะฮะ น้องจุนกลัว”


“กลัวฮะ”


“ไม่ทันแล้ว พี่อยากเล่นกับเธอและพี่จะเล่นกับเธอทุกวันถ้าเธอดื้อกับพี่อีก”


“อยู่นิ่งๆแล้วพี่จะเล่นกับเธอแค่รอบเดียว”


“อ๊า~~~~~~~~”


เสียงครางนั้นหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มที่เคลื่อนไหวร่างกายรุนแรง มันต่างกันตรงที่เด็กน้อยกลับร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด เขาไม่สงสารเลยที่เห็นน้ำตานั้น ตอนนี้แรงอารมณ์มันสำคัญมากเสียจนมองข้ามทุกอย่าง


ท่าทางต่างๆถูกเปลี่ยนไป เขาแทรกกายเข้าสู่ร่างกายบางครั้งแล้วครั้งเล่าไม่รู้จักพอ จุนมยอนก็ร้องไห้ร้องห่มจนน่าสงสาร ยิ่งได้เห็นผิวขาวๆ ยิ่งได้มองใบหน้าสวย เขาก็รู้สึกหลงใหล เหมือนตัวเองโง่ที่มองข้ามดอกไม้งามดอกนี้ไป เมื่อความต้องการที่มีมากล้นจนถึงขีดสุดแล้ว ร่างกายก็กระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยความต้องการนั้นมาสู่ร่างกายสวยงาม จุนมยอนซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่เมื่อเขารับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวที่หยุดลง

บทที่ 29 NC KRISHO PART [ NC 20+ ]

“ป๊ารักแม่ของแกเหลือเกินตาชาน”


“ขอบคุณนะฮะ.........ขอบคุณ”


มือเล็กของจุนมยอนสอดประสานที่เรือนผมของอู๋ฟานก่อนจะกดเพียงเบาให้คนตัวโตก้มลงจูบเขาอีกครั้ง คราวนี้กลับเร่าร้อนมากกว่าเดินหลายต่อหลายเท่า ริมฝีปากหนาละจากเรียวปากสวย ลงสู่คำคอขาวที่มีรอบจากเก่าอยู่ประปราย แต่มันยังคงไม่พอ เมื่อเรียวปาหกนั้นยังพร่ำมอบจูบฝั่งลงไปอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า


มือหนายังทำหน้าที่ของมันได้อย่างดิบดี ลูบไล้ไปที่ต้นขาอ่อนและสะโพกสวยที่เปลือยเปล่าอยู่ก่อนแล้ว ผิวของจุนมยอนลื่นมือและอ่อนนุ่ม กลิ่นกายหอมๆกับกลิ่นเหล้าแรงผสมกันเย้ายวนอารมณ์ของคนกระทำได้มากเหลือเกิน ก่อนที่เรียวปากหนาจะครบครองยอดอกสีสวยทั้งสองข้าง ล่อเล่นกับเรียวลิ้น


“อ่ะ........อืออออออออ” ร่างบางปลอดปล่อยเสียงครางหวานหูมาให้เขาได้ยินครั้งแล้วครั้งเล่า


ไม่ว่าจะเป็นเพราะผลของแอลล์กลอฮอลล์หรือเป็นเพราะแรงอารมณ์ของจุนมยอนแต่อย่างใด ในตอนนี้ร่าบางกลับกำลังทำให้กำแพงของความอดทนของเขานั้นขาดสะบั้นลง มากประสบห์การณ์อย่าเขากำลัง อดรนทนไม่ได้กับคนอ่อนประสบห์การณ์ที่แสนเย้ายวน ริมฝีปากหนาไล่ทำรอบลงต่ำเรื่อยๆ


“คุณอุ๋ฟาน.........หยุดก่อนได้ไหมอะ ฟังผมก่อน” จุนมยอนร้องท้วง


ร่างหนาของชายหนุ่มหยุดการกระทำลง เขากำลังเกิดอาการหงุดหงิดเล็กน้อยที่โดนขัดใจ จุนมยอนคงจะอ้อนวอนไม่ให้เขาทำอะไรตนเองอีกเป็นแน่ แต่ไม่มีทาง เขาไม่มีทางยอมเป็นแน่ในคืนนี้ อู๋อี้ฟานยืนขึ้นเต็มความสูงที่ขอบเตียง มองดูร่างบางแสนสวยต้องตาที่กำลังยันตัวลูกขึ้นและขยับเข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ


จุนมยอนก้มหน้างุดจนชิดกับอก แต่สองมือนั้นกลับยื่นเข้ามาจับแน่นที่ขอบกางเกงผ้าแพรของเขา อู๋อี้ฟานมองการกระทำเคอะเขินของร่างบางด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น จุนมยอนกำลังจะทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด สองมือบางกำลังจะเลื่อนกางเกงผ้าแพรตัวนี้ลงจากเอวหนาของเขา


“แน่ใจเหรอว่าทำได้ ไม่จำเป็นเลยถ้าเธอไม่ต้องการแบบนี้”


ร่างบางพยักหน้าเบาๆสามสี่ที ก่อนที่ดวงตาสวยจะช้อนมองขึ้นมาที่ใบหน้าของเขา ดวงตาฉ่ำคู่หวานกำลังอ้อนวอนอย่างที่สุด


“ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ก่อน ผมคิดว่า..............ว่า......ผมต้องรองรับ.......เอออ แรงของคุณไม่ไหวแน่ๆ ให้ผมได้ช่วยคุณปลดปล่อยมันมาบ้างเถอะฮะ”


พูดจบมือเรียวก็ลดกางเกงผ้าแพรลงสู่พื้น ความต้องการที่ชูชั้นอยู่ตรงหน้า จุนมยอนเลือกที่จะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในความคิดเขา บางทีเพราะความเมาอาจจะทำให้เขากล้ามากถึงเพียงนี้ แต่ถ้าเขาไม่ช่วยชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความต้องการนี้ปลดปล่อยเสียก่อน เขาคงจะต้องรอบรับอารมณ์ดิบไปทั้งคืนเป็นแน่ และร่างกายของเขาอาจจะรับมันไม่ไหว จุนมยอนไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นว่าเขาอ่อนแอ


“ชั้นจะไม่ห้าม แต่รู้ไว้นะถ้าคิดจะทำแล้วก็ต้องทำให้ชั้นพอใจ”


สองมือเล็กปล่อยกางเกงผ้าแพรนั้นลงสู่พื้นก่อนที่มือไม้สั่นที่กำลังงุ่มง่ามจะจับเข้าที่ ความต้องการที่อยู่ตรงหน้า จุนมยอนหน้าแดงตัวแดงไปหมดไม่รู้เป็นเพราะพิษเหล้าหรือเพราะความอายกันแน่ อู๋อี้ฟานก็ยืนมองการกระทำนั้นอย่างแน่นิ่ง ทั้งที่ในใจนั้นเต้นระส่ำกับความน่ารักของคนรัก


ร่างบางพยายามยันตัวลุกขึ้นให้ได้รับดับ ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าสวยเข้าใกล้และเรียวปากเล็กก็ครอบครองความต้องการอันใหญ่โตนั้นไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนปากออกอีกครั้ง


“ไม่ไหวก็หยุด ชั้นไม่ว่า”


“ไหวฮะ”


เพียงแค่คำถามที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงของชายหนุ่ม จุนมยอนกลับคิดว่ามันเป็นคำดูถูก มือเล็กประครองมันอีกครั้งและในครั้งนี้เรียวปากสวยก็เข้าครอบครองได้ในทันที จุนมยอนนั่งอยู่ตรงหน้านั้น ก่อนที่ริมฝีปากบางจะทำหน้าที่ของมันอย่าเก้เก้กังกัง มือหนาของอู๋ฟานยื่นมาลูบเบาๆที่เรือนผมสวยสีเข้ม เขาต้องการให้กำลังใจ


“พอก่อนจุนมยอน”


อู๋อี้ฟานบอก จุนมยอนปล่อยแกนกายใหญ่นั้นลง เขารู้สึกไม่ดีที่ตัวเองคงไม่สามารถทำให้ชายหนุ่มพอใจได้ ร่างหนาของอู่อี้ฟาน ล้มตัวลงนอนที่เตียงนุ่มโดยมีหมอนใบใหญ่ยันหลังของเขาเอาไว้กับหัวเตียง


“ถ้าอยากทำให้ชั้นพอใจก็มาทำตรงนี้ ชั้นจะสอนเธอเอง”


คนตัวเล็กขยับร่างกายเข้าใกล้ชายหนุ่มช้าๆ อู่อี้ฟาน จับเอาใบหน้าสวยของจุนมยอนเข้ามาจูบเบาๆที่เรียวปากสวย ........................ “แก่แดดนักนะเรา” ...........................


จุนมยอนกำลังเขินอายอย่างที่สุด จุนมยอนก้มตัวนานลงราบไปกับท่อนขาแกร่งของอุ๋ฟาน นี่เป็นท่าทางที่ถนัดกว่าครั้งเมื่อครู่ ชายหนุ่มตั้งใจจะสอนเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวให้ทำมันได้อย่างสบาย


ฝ่ามือเล็กนั้นประครองความต้องการของชายหนุ่มเอาไว้ในมือ ก่อนที่เรียวปากสวยจะเข้าครอบครองอีกครั้ง ในครั้งนี้คงเป้นเพราะ ท่าทางที่ถูกจัดเตรียมไว้ จึงทำให้จุนมยอนทำมันได้อย่างง่ายดายขึ้น คนอ่อนต่อโลกยังคนขยับหัวเล็กๆเป็นจังหวะช้าๆ ความอุ่นร้อนที่เข้าครอบครองแกนกายของเขาเอาไว้นั้น ทำให้อู๋ฟานแทบจะหมดเรี่ยวแรง แม้มันจะดูเก้งก้างและไม่เป็นงาน แต่จุนมยอนก็ดูตั้งใจมันมากเหลือเกิน


“อือ...............เด็กดีแบบนั้น อ่า.............”


เสียงเข้มสั่นเมากล่าวเอ่ยชมเพื่อให้กำลังใจ สองมืดหนาจับกระชับที่เรือนผมสีเข้มของจุนมยอนเอาไว้ มันดุเหมือนกับว่าเขากำลังกดหัวเล็กๆนั้นให้กระทำมันมากขึ้นๆมากขึ้น เสียงครางแหบพร่าของอู๋ฟานจุนมยอนได้ยินมันอย่างชัดเจน ยิ่งเพิ่มความกล้าให้มากขึ้นไปอีก เมื่อความใหญ่โตนั้นเกินกว่าเรียวปากเล็กของเขาจะรับมันไหว จำต้องใช้สองมือบางช่วยในการเคลื่อนไหว เพิ่มเติมแรงอารมณ์เข้าอีก


“อา.................อ่ะ!!!!!!!!!!!!! อืมมมมม ทำดีมากเด็กน้อย”


ทุกครั้งที่ฟันคมของจุนมยอนโดนเข้ากับความต้องการของเขา ทั้งที่ร่างบางไม่ได้ตั้งใจ ทุกครั้งเขาก็มีอาการตัวเกร็งอย่างเห็นได้ชัด


“อ่าเร็วอีก.........อย่างนั้นดีมากกกก อ๊าซ์!!!!!!!!!!!”


เรียวปากเล็กเพิ่มความเร็วความคำสั่งที่ได้ยิน จุนมยอนใจกล้ามากเสียจนตัวเองยังตกใจ แต่ก็ทำตามคำสั่งนั้น จนเขารู้สึกได้ถึงเวลาอันสมควร ชายหนุ่มมีอาการทรมานที่ต่างออกไป คงจะใกล้ถึงจุดสุดยอดอย่างเต็มที่ จุนมยอนจึงเพิ่มความเร็วอีกครั้ง และเพียงไม่นาน ร่างกายของอุ๋อี้ฟานก็กระตุกเกร็ง ฝ่ามือหนากำแน่นที่เรือนผมของเขา แกนหายใหญ่ปลดปล่อยสายน้ำรักออกมาเต็มปากของร่างบาง จุนมยอนพยายามกลืนมันลงคอทั้งๆที่ยังคงฝาดลิ้น เขาใช้เรียวลิ้นรับสัมผัสนั้นจนสะอาดเอี่ยม


“คุณ...............”


“ทำดีมากตัวเล็ก ลุกขึ้นมาชั้นจะให้รางวัล”


จุนมยอนยันตัวลุกขึ้นคลานเข้าไปที่วงแขนกว้างที่กางออกรอรับเขาเข้าไปสู่อ้อมอก ริมฝีปากหนาให้จูบที่แสนอ่อนโยนเป็นรางวัลกับเขา ก่อนที่คนตัวเล็กจะตกอยู่ภายใต้ร่างหนาของชายหนุ่มอีกครั้ง


“คุณรู้สึกดีใช่ไหมฮะ บอกผมตามตรง”


“ดีมาก.............มากๆเลย ทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้ ชั้นรักเธอจะตายอยู่แล้วรู้ไหมจุนมยอน”


“คุณอู๋ฟาน”


ร่างกายหน้าขึ้นทาบทับกับคนตัวเล็กเอาไว้ คราบน้ำรักสีขาวที่มุมปากของจุนมยอนเขาเห็นมันเต็มสองตา ก่อนที่สองแขนของเขาจะจับท่อนขาเรียวให้ขึ้นมาพาดไว้ที่ช่วงเอวของเขา


“ถ้าไม่ไหวเธอบอกชั้น”


แกนหายใหญ่ถูกสอดใสในขณะที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัว จุนมยอนสะดุ้งสุดตัว พร้อมกับพยายามแอ่นรับความต้องการอันใหญ่โตที่แทรกเข้ามานั้น อุ่อี้ฟานก้มลงจูบสัมผัสไปที่ริมฝีปากที่มุมปากมาน้ำรักสีขาวของเขาอยู่ และเขาก็ตั้งสติอีกครั้ง ออกแรงเพียงเบาๆให้แกนกายแทรกผ่านเข้าสู่ช่องทางรักสีสวยอย่างช้าๆ


“อือออออออออ ฮืมมมมมมมมมมม” จุนมยอนครางอู้อี้ในลำคอเพราะว่าเขานั้นถูกปากปิดปากเอาไว้ไม่ให้ได้ออกเสียง ความต้องการของอุ๋อี้ฟาน เข้าไปในกายจนสุดแล้วเขาก็ถอนจูบออกและเริ่มขยับตัวอีกครั้ง ร่างบางของจุนมยอนขยับตามจังหวะไปเรื่อยๆ น้ำตาใสไหลลงจากหางตาสวย รู้สึกได้ถึงความใหญ่โตที่แทรกเข้ามา สองมือบากจิกลงที่ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา แรงขยับของทั้งคู่ทำให้เตียงใหญ่ราคาแพงสั่นไหวไปตามแรงนั้น


“อ่า....................อา~~~~”


เสียงครางทุ้มตำเริ่มเล็ดรอดมาให้ร่างบางได้ยิน ก่อนที่ความเร็วของบทรักจะเริ่มก่อขึ้นมาในตอนนี้ จุนมยอน กำลังถูกกระแทกกระทั้น รุนแรงมากขึ้น คงเป็นเพราะอารมณ์ความต้องการของคนตัวสูงที่ไม่ได้ปลดปล่อยกับเขามาตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องที่เกาหลี แม้จะรู้สึกเจ็บแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกดีเช่นเดียวกัน อุ่อี้ฟานผ่อนกำลังลงก่อนที่เขานั้นจะจับร่างบางให้นอนคว่ำ และสอดใส่เข้าไปอีกครั้ง ในท่าทางนี้คงจะทำให้เขารุ้สึกดีได้ไม่น้อย เพียงแค่เริ่มต้นเสียงครางนั้นก้ดังออกมาในทันที


“จุนมยอน........................อืมมมมมมมมมมมมม”


“อ่ะ..........จะ.....ผมเจ็บฮะ....อือออ”


แกนกายที่สอดเข้าออกจนสุดในทุกๆครั้งทำให้ร่างบางเริ่มทนไม่ไหวกับความรุนแรงนั้น แรงกระแทกทำให้สะโพกสวยได้รูปของจุนมยอนเปลี่ยนเป็นสีแดง อู่อี้ฟานได้ยินมันชัดเนแต่แรงอารมณ์ของเขามันเบาลงกว่านี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว จำต้องคล้องแขน ดึงเอาสะโพกบางให้มารับสัมผัสเขาแทนเพื่อลดความเจ็บปวดให้ร่างบาง


“อ่ะ...........เจ็บบบบ”


จุนมยอนยันแขนเล็กขึ้นทั้งสองแขนตอนนี้เขาอยู่ในท่าคุกเขาและด้านบนของเขาก็มีร่างหนาของชายหนุ่มอยู่เหนือกว่าและยังขยับเข้าออกตลอดเวลา อุ๋ฟานโน้มตัวลงจูบที่หลังคอของจุนมยอนให้ได้ผ่อนคลาย


“ทนหน่อยนะคนดี คืนนี้ยังอีกยาวไกล”


“อ่าซ์~~~~~”


เสียงครางที่สุดแสนจะเซ็กซี่ทำให้จุนมยอนเคลิ้มตาม เขาลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะในตอนนี้ร่างกายนั้นแนบชิดและขยับมันไปพร้อมๆกัน น้ำหนักตัวของชายหนุ่มที่ถามโถมเข้ามาทำให้สองแขนเล็กชักจะหมดแรง จุนมยอนล้มตัวลงฟุบไปกับเตียงในขณะที่สะโพกสวยของเขายังคนถูกเร่งเร้าอยู่ เวลาผ่านไม่ ความเร่าร้อนและรุนแรงก้ยิ่งทวีคูณ


“อีกนิดนะ.............อืออออออ”


“อา.................อา.................”


เสียงครางกระเส่าไปพร้อมกับจังหวะกายขยับร่างกายทำให้จุนมยอนที่อยู่ด้านล่างแทบจะขาดใจ แม้จะเจ็บแต่มันเต็มไปด้วยความสุข


“เธอยากมีลูกอีกรึเปล่าจุนมยอน............อา.............มีลูกเล็กๆอีกคน”


“คุณถามอะไร......................บ้า อ่ะ............”


“ชั้นไม่อยากมี เพราะถ้าเธอท้อง...........อ่ะ.........อืมมมมมมมมมม ชั้นก็จะไม่ได้ ทำกับเธออีก ชั้นต้องตายแน่ๆ อ๊า..............จริงไหม คิดเหมือนกันรึเปล่า.............อ่ะ............” “บ้า!!!!!!!!!”


จุนมยอนต่อว่า ร่างกายที่เคลื่อนไหวจากเบาๆเป็นรุนแรง ร่างกายที่ชุ่มเหงื่อของชายหนุ่มกำลังเร่งความเร็วอีกครั้งให้ไปให้ถึงจุดที่เขาจะพาจุนมยอนออกวิ่งไปพร้อมกัน ร่างกายของทั้งคู่เคลื่อนไหวรุนแรง จนในที่สุด ความต้องการที่มากล้นก้ถูกปลดปล่อยออกมาในกายของร่างบางอย่างท่วมท้น


“อา............................อา.................อืมมมมมมมม”

บทที่ 29 ชานแบค

เสื้อนอนตัวบางที่ร่อนอยู่ที่หน้าอกถูกปลดกระดุมออกด้วยความรวดเร็ว มือหนาบีบบังคับให้คนตัวเล็กต้องถอดมันออกไปจากกายขาว


ริมฝีปากหนายังคงซุกไวรือยู่ที่หน้าท้องของคนท้อง อย่างไม่รู้จักพอ มือหนานั้นก็บีบเค้นกับยอดอกสวยที่ดูชันอย่างหนักมือ แบคฮยอนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เขาท้อง แบคฮยอนก็มักจะเจ็บที่หน้าอกตลอดเวลา


ไม่นานนักกางเกงชุดนอนตัวบางก็ถูกร่นออกไปจากเรียวขาสวย แกนกายเล็กสีสวยนั้นอยู่ในสายตาของคนเจ้าอารมณ์ ก่อนที่มือใหญ่จะจับมันในทันทีและยันตัวลุกขึ้นไปแทะเล็มความหวานจากยอดอกสวยที่อิ่มเอมผิดปกติ มือหนาก็เริ่มทำหน้าที่ปลอดปล่อยความต้องการให้ร่างบางต่อไป


“คุณชานไม่ทำได้ไหมฮะ...............ผมขอร้อง ผมไม่อยากมีอะไรกับคุณตอนนี้เลย”


“ผมกำลังป่วยอยู่ฮะ”


แบคฮยอนอ้อนวอน สองมือเล็กจับแน่นที่หัวไหล่หนาของอีกฝ่าย เขากำลังสะกดอารมณ์ความต้องการของตัวเองและผลักไสชายคนรักไปในตัว


“อ่ะ..............อ๊า................”


แบคฮยอนปล่อยปล่อยสายธานของอารมรืออกมาจนเต็มฝ่ามือของชานยอลและยังไม่ทันที่ร่างบางจะตั้งตัวได้ ริ้วมือเรียวที่เปรอะเปื้อนก็เปิดทางกว้างที่ช่องทางด้านหลังด้วยความรวดเร็ว ร่างบางสะดุ้งสุดตัว แบคฮยอนรวบรวมกำลังที่เขามีทั้งหมด พลักคนตรงหน้าให้ออกห่าง แต่ในเมื่อไม่เป็นผล


นี่จะเป็นความรุนแรงสุดท้ายที่เขาจะเลือกทำ


...............เพี๊ยะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!...............


ฝ่ามือบางกระทบลงที่ใบหน้าคมของชายหนุ่ม ชานยอลหยุดการกระทำทุกอย่างลงในทันที เขาจับเบาๆที่มุมปากของคนที่มีเลือดน้อยๆไหลซึม ที่แทบจะเป็นความรุนแรงครั้งแรกที่แบคฮยอนมอบให้กับเขา


หัวใจของเขาเจ็บมากเหลือเกินที่แบคฮยอนกล้า


“ครั้งนี้ผมจะไม่ขอโทษ............ผมบอกให้คุณหยุดคุณไม่หยุด ผมทำมันเพราะความจำเป็น”


แบคฮยอนพลักชานยอลให้ออกห่างจากตัวเอง เขาพยายามถอยหนีและกำลังจะก้าวลงจากเตียง ท่าทางนิ่งงันของชานยอลแบคฮยอนรู้สึกโล่งใจ เขาคงจะไม่โดนทำรักอย่าแน่นอนในคืนนี้


“กล้ามากไปแล้ว.........ที่ตบชั้น”


...............ตุ๊บ!!!!!!!!!!!!............


ร่างบางของแบคฮยอนแทบจะทั้งร่างลอยคว้างก่อนจะถูกกดลงที่เตียงนุ่มด้วยความแรงจนรู้สึกเจ็บ


..............เพียะ!!!!!!!!!............เพี๊ยะ!!!!!!!!!!!!.............


แรงตบมหาสานที่เกิดขึ้นถึงสองครั้ง ครั้งแรกที่แก้มซ้ายด้วยฝ่ามือขวา และอีกครั้งที่แก้มขาด้วยหลังมือข้างเดียวกัน


แบคฮยอนหน้าชาก่อนจะนอนนิ่ง เขาร้องไห้ไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้ความเจ็บนั้นแผ่นซ่านไปทั่วร่างกายเพียวชั่วครู่ ความรุนแรงนั้นไม่ใช่หนทางของปัญหา


แบคฮยอนยันกายลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะสวมกอดชายหนุ่มที่นั่งมองเขาอยู่ ร่างเปลือยของทั้งคู่แนบชิดกันในทุกสัดส่วน


“คุณชาน..........ได้โปรดเห็นใจ ผมมีอะไรกับคุณไม่ได้จริงๆ เห็นใจผมเถอะฮะ ผมยอมคุณไม่ได้จริงๆ”


“เหตุผล”


“..............เหตุผลผมก็บอกไม่ได้ แต่ไม่เกี่ยวกับใคร มันเกี่ยวกับผมคนเดียว ผมเพียงคนเดียว”


ชานยอลพยายามตั้งใจฟัง เขาอยากจะกอดรัดร่างบางเอาไว้ให้แน่น แต่ก็เลือกที่จะไม่ทำ


“ถ้าเธอไม่พูด ยังไงชั้นก็จะทำ”


ร่างบางที่น่าสงสารถูกกดให้นอนค่ำลงกับเตียงนุ่ม แบคฮยอนดิ้นรนขัดคืน แต่ก็สู้แรงโมโหของอีกคนไม่ไหว แกนกายใหญ่แทรกผ่านช่องทางสีหวานทีเดียวจนสุดโดยที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัว แบคฮยอนร้องไห้ออกมาเสียงดัง ปากก็พร่ำขอร้องและอ้อนวอน ให้ชายหนุ่มเอาความต้องการที่ยัดเยียดให้เขาออก แรงอารมณ์ของคนเอาแต่ใจกำลังทำร้ายร่างบางอย่างที่สุด เขาขยับกายตามจังหวะโดยไม่ปราณีคนที่ร้องไห้อย่างเจ็บปวด


สองมือบางของแบคฮยอนทุบลงกับเตียงนุ่มอย่างคับแค้นใจ เพราะเขากำลังถูกล่วงเกินทั้งที่ไม่เต็มใจ เพียงแค่ไม่มีเหตุผลให้...........ชายหนุ่มคนรักกับลงโทษเขาสาหัสถึงขนาดนนี้ ร่างบางไม่รู้สึกดีไม่มีอารมณ์ร่วมแม้แต่น้อย


................ลูก...............


คำเดียวที่แบคฮยอนนึกออก เขาจึงได้แต่ร้องไห้คร่ำครวนเสียงดัง


“ฮืออออออออออออ คุณชาน หยุดเถอะ..............พอที”


“ฮือออออออออออออ ผมกลัว................กลัวฮะ”


ชายคนรักหน้ามืดตามัว ท่องทางที่บีบรัดและแรงอารมณ์ เขาจับแบคฮยอนให้พลิกตัวลงมานอนหลาย ก่อนจะสอดกายเข้าไปอีกครั้งด้วยความแรง และขยับมันในทันที ม่านน้ำตาที่ดวงตาสวยนั้นเขาไม่รู้สึกสงสารเลย


“กลัวผัวใหม่จะมาเห็นรึไง..............ชั้นจะทำให้เธอลืมรสชาติของมันเลย”


แกนกายใหญ่โตที่สอดใส่ ความคับแทบนั้นและความรุนแรงที่กระแทกกระทั้นเข้ามา แบคฮยอนรู้สึกเหมือนเขากำลังจะเสีย .....................ลูกของเขาไป......................


กลับไปที่หน้าหลักเด็กดี