SHOT FIC KRISHO BETWEEN US [NC]

“บอกพี่ซิว่าน้องปวดตรงไหน บอกพี่ว่าเจ็บที่ตรงไหน”


ทั้งที่รู้ดีแก่ใจแต่ก็กล้าที่จะเอ่ยถาม มือเล็กของคนตาบอด ละออกจากแผนหลังของเขา และลดลงเพื่อลูบท้องน้อยบอกอาการ เจ็บห่วงที่เกิดขึ้น และมันยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณในตอนนี้


“ตรงนี้เหรอ”


ความเจ้าเล่ห์แสนกลนั้นกำลังวางกับดักใหญ่กับแกะน้อยตาบอดหลงทาง มือหนาลูบเบาๆลงที่ช่วงท้องขาวเอาสอดมันเข้าใส้เสื้อนอนตัวบางที่หลวมโคร่ง มือหนานั้นลูบเพียงเบาๆ แต่คนที่กำลังมีอาการกลับเกร็งตัวอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานนั้นหลับตาลง ริมฝีปากบางที่เย้ายวนนั้นถูกกัดเบาๆด้วยฝันขาว


คนตาบอดจะไปรู้อะไรว่ากำลังทำให้คนที่นั่งมองอยู่นั้นแทบเกิดอาการคลั่ง


ฝ่ามือหนาเลื่อนต่ำลงก่อนจะลอดผ่าขอบกางเกงตัวบาง ผ่านไปจนถึงส่วนที่อ่อนไหว แกนกายเล็กที่กำลังสู้มือด้วยความอุ่นร้อน


“อ่ะ!!!!!!!!!!!! พี่คริส ปล่อยนะฮะ ทำอะไรน้องจุน”


“มันน่าอายนะฮะ ออมืออกไป”


มือเล็กพยายามปัดป่ายให้มือหนานั้นออกจากพันทนาการที่กอบกุ่มส่วนนั้นของเขาอยู่ ร่างกายของจุนมยอนหมดเรี่ยวหมดแรง เขาหน้าชาเพราะรู้สึกตัวว่ากำลังถูกหลอก พี่คริสไม่ได้มีวิธีรักษาโรคที่เขาเป็นอยู่นี้ พี่คริสกำลังทำให้เขารู้สึกทรมานมากขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ


“ฮึก!!!!!!!!! หลอกน้องจุนทำไม แกล้งกันทำไม น้องจุนจะบอกคุณแม่”


มือหนาเริ่มทำหน้าที่ของมัน คริสใช้ท่อนขาของตัวเอาตรึงขึงเด็กน้อยที่กำลังดินเอาไว้กับเตียง ร่างขาวบางดิ้นบิดตัวไปมา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน


“พี่กำลังช่วยรักษาเธอให้หายพี่ไม่ได้โกหก เธอรู้ไหมโรคที่เธอเป็นอยู่มันเกิดขึ้นเฉพาะกับผู้ชายเท่านั้น ถ้าเธอบอกแม่ แม่ก็ช่วยเธอไม่ได้ และที่สำคัญแม่เป็นผู้หญิง เธอจะให้แม่มาทำให้เธอแบบที่พี่ทำแบบนี้รึไง ไม่อายรึไงจุนมยอน”


“มันต้องมียากินซิฮะ”


“มันไม่มี!!!!!!!!!!!!”


คริสขึ้นเสียงดังใส่คนตาบอด ก่อนจะเร่งเร้าแกนกายเล็กด้วยฝ่ามือด้วยความรุนแรง จุนมยอนดิ้นจนสุดตัว ร่างกายของเขากำลังทรมาน แต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก


“อ่ะฮ๊า.............อ๊า ฮึก”


ขอบเหลวสีขาวความอุ่นร้อนจากร่างกายสวยรินรดเต็มฝ่ามือของชายหนุ่ม คริสพาตัวเองขึ้นคร่อมร่างกายขาวบางนั้นเอาไว้ เขาหมดความอดทนกับเด็กไร้เดียงสาที่ตอบสนองมือของเขาอยู่ จุนมยอนหอบจนตัวโยน เสื้อนอนตัวบางถูกปลดกระดุมออกทุกเม็ดจนหมด ผิวขาวเนียนและยอดอกสีสวยทำให้เขาต้องมนต์สะกด


“หายรึยังเด็กโง่”


เขาเอ่ยถามกับเด็กน้อยที่พยักหน้าตอบรับเขากลับมา ริมฝีปากบางเผยรับเอาอากาศเข้าปอดนั้นมันยั่วยวนชายหนุ่มที่ชักจะมีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง


ชุดนอนตัวบางถูกถอดมันออกไปแทบจะในทันที ก่อนเขาจะแทรกตัวลงที่หว่างขาเล็กและยกมันขึ้นให้เกี่ยวกับเอวของเขาเอาไว้


“พี่คริสจะทำอะไรน้องจุนฮะ น้องจุนหายแล้วพี่คริสออกไปได้แล้วฮะ ไม่งั้นน้องจุนจะฟ้องคุณแม่”


“ถีบหัวส่งเลยนะ ร้ายไม่เบา พี่จะขอค่ารักษา เธอต้องให้พี่จุนมยอน เธอต้องให้พี่เดี๋ยวนี้ด้วย”


ซอกคอขาวถูกแทะเล็มความหอมหวาน มือหนารวบข้อมือบางเอาไว้กับเตียงแน่น จุนมยอนไม่มีทางดื้นหนีไปไหนได้ เขามองไม่เห็นว่าพี่ชายกำลังทำอะไร แต่เขารู้สึกตกใจกับลมหายใจที่อยู่ใกล้เสียจนได้ยินมันเต็มสองหู


“พี่คริงน้องจุนมีเงินเก็บอยู่ในขวดแก้วน้องจุนให้พี่คริสหมดเลย ปล่อยน้องจุนนะฮะ น้องจุนยอมแล้ว”


ค่าตอบแทนที่ว่าจะแพงซักแค่ไหน จุนมยอนก็ยอมที่จะจ่ายด้วยเงินเก็บของเขาที่หัวเตียง คริสเงยหน้ามองร่างบางที่กำลังพลิกหน้าไปมา ยอดอกสีสวยนั้นเย้ายวนอารมณ์จนต้องก้มลงฉกชิมมันในทันที เด็กน้อยร้องประท้วง แต่ร่างกายกับแอ่นรับสัมผัสจากลิ้นของเขา


“เงินเธอพี่ไม่อยากได้ พี่อยากได้ตัวเธอมากกว่าจุนมยอน พี่กับเธอก็เป็นโรคเดียวกัน ถึงตาเธอต้องช่วยพี่แล้ว”


มือเล็กทุบที่หน้าอกของเขาทั้งผลักทั้งดัน ความรู้สึกแปลกๆภายในร่างกายของจุนมยอนหายไป ความมืดมิดจากดวงตาทำให้เขาไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าคนเป็นพี่กำลังทำสิ่งใด และเพียงไม่นานร่างกายบางก็กระตุกเฮือก รสสัมผัสบางอย่างมันทำให้จุนมยอนสะดุ้งสุดตัว


“เจ็บอ่ะ............เจ็บฮะพี่คริส อย่าแกล้งน้องจุนอย่าทำแบบนี้มันเจ็บฮะ”


ยิ่งร้องยิ่งดิ้นรนก้ไม่เป็นผล มีบางสิ่งบางอย่างกำลังดุนดันที่จะแทรกผ่านเข้ามาในตัวของจุนมยอน เด็กน้อยดิ้นพราดไปกับเตียง ร้องไห้ออกมาจนสุดตัว เขาถูกพี่ชายรังแกอีกแล้ว ครั้งนี้พี่คริสไม่ตีเอา ไม่ขว้างข้าวของใส่เขา แต่พี่คริสกำลังทำสิ่งอื่นที่จุนมยอนไม่เคยรู้สึก ............... พี่คริสใจร้าย


ความใหญ่โตนั้นแทรกผ่านเข้าไปจนสุด ก่อนจะเริ่มขยับเคลื่อนไหว แรงยวบและแรงขยับของร่างกายจุนมยอนรู้สึกได้ จังหวะแบบนี้มันเหมือนเมื่อช่วงหัวค่ำที่พี่ชายพาเพื่อนมาเล่นกันบนเตียงของเขา


“พี่คริส น้องจุนเจ็บพี่คริสอย่าเล่นแบบนี้กับน้องจุน พี่คริสไปเล่นกับเพื่อพี่เถอะฮะ น้องจุนกลัว”


“กลัวฮะ”


“ไม่ทันแล้ว พี่อยากเล่นกับเธอและพี่จะเล่นกับเธอทุกวันถ้าเธอดื้อกับพี่อีก”


“อยู่นิ่งๆแล้วพี่จะเล่นกับเธอแค่รอบเดียว”


“อ๊า~~~~~~~~”


เสียงครางนั้นหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มที่เคลื่อนไหวร่างกายรุนแรง มันต่างกันตรงที่เด็กน้อยกลับร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด เขาไม่สงสารเลยที่เห็นน้ำตานั้น ตอนนี้แรงอารมณ์มันสำคัญมากเสียจนมองข้ามทุกอย่าง


ท่าทางต่างๆถูกเปลี่ยนไป เขาแทรกกายเข้าสู่ร่างกายบางครั้งแล้วครั้งเล่าไม่รู้จักพอ จุนมยอนก็ร้องไห้ร้องห่มจนน่าสงสาร ยิ่งได้เห็นผิวขาวๆ ยิ่งได้มองใบหน้าสวย เขาก็รู้สึกหลงใหล เหมือนตัวเองโง่ที่มองข้ามดอกไม้งามดอกนี้ไป เมื่อความต้องการที่มีมากล้นจนถึงขีดสุดแล้ว ร่างกายก็กระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยความต้องการนั้นมาสู่ร่างกายสวยงาม จุนมยอนซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่เมื่อเขารับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวที่หยุดลง