น้องจุนตาบอดพี่คริสใจร้าย NC # 5

                คำก็ตาบอดสองคำก็ไอ้บอด  เขาได้ค่าเพราะดวงตาที่มืดสนิท  จุนมยอนปล่อยน้ำตาให้ไหลด้วยความเจ็บช้ำ  ยังไงซะเขาก็สู้อะไรไม่ได้กับคนใจร้ายคนนี้  จุนมยอนไม่ได้รังเกลียดพี่คริสแม้จะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาก่อนที่เขาจะตาบอด แต่ร่างกายหนาและสมส่วนนั้นบวกกับกลิ่นการแบบเฉพาะก็ทำให้เขาหลงไหลได้จนพร่ำเพ้อและจินตนาการไปไหนต่อไหนถึงหน้าตาของพี่ชาย

                “อ่ะ!!!!!!!! อือออออ”

                ริมฝีปากหนาลากลงต่ำเสียงจนหยุดอยู่ที่หน้าท้องแบนราบที่มีมัดกล้ามน้อยๆ  จุนมยอนหอบหายใจใบหน้าสวยนั้นเชิดรั้น คงกำลังรู้สึกทรมานมากในความคิด  แต่ไวกว่าความรู้สึกที่จุนมยอนจะคิดได้  เรียวปากหนาและฝ่ามือร้อนก้ทำหน้าที่ของมันในทันที  ความอุ่นร้อนของเรียวปากที่ครอบครองเรือนการสวยของคนอ่อนหัดนั้นทำให้จุนมยอนต้องแอ่นตัวจนหลังบางไม่ติดกับพื้นเตียงนุ่ม

                “อืออออออออพี่คริสอย่าฮะ....ไม่เอาแบบนี้ อือออ”

                เรียวปากร้อนนั้นไม่ฟังคำทัดทานใดๆ  มันยังคงทำหน้าที่ได้อย่างไม่บกพร่อง  มือบางที่ทั้งผลักทั้งดันหัวไล่หนาอยู่นั้นก็เปลี่ยนไปกำขยำผ้าปูที่นอนผืนบางจนยับยู่  จุนมยอนกำลังสะกดกั้นอารมณ์ของตัวเอง  เขาทั้งเขินทั้งอายไม่รู้เลยว่าในตอนนี้เขาและพี่ชายอยู่ในสภาพที่น่าอายขนาดไหน  คนใจร้ายจะมองเขาด้วยสายตาเช่นไร ถ้าหากเขาตอบรับและปล่อยตัวเองให้เป็นไปตามความต้องการ

                ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่คนคุมเกมส์ก็ยิ่งเร่งเร้า  ร่างกายบางกำลังกระตุกเกร็ง เสียงหวานนั้นกำลังบ่งบอกว่าเขาคงจะถึงที่หมายในไม่ช้า  คริสรีบถอนเรียวปากออกในทันทีก่อนที่เขาจะไม่ปล่อยให้จุนมยอนได้ปลดปล่อยออกมา  เรือนการหนาก็ขึ้นทาบทับก่อนจะกดแกนกลางลำตัวของตนเข้าไปที่ช่องทางรักสีหวานที่คับแน่นแบบไม่ทันให้คนที่นอนหายใจรวยรินได้ทันระวังตัว

                “อ่ะ!!!!!!! อ๊า...........พี่คริสฮะจุนเจ็บ ฮึก!!!!”

                เสียงร้องทัดทานของจุนมยอนไม่ทันเสียแล้วเมื่อลำตัวใหญ่นั้นเข้ามาในตัวเขาจนสุดทางรัก  มันเจ็บจนต้องนิ่วหน้าจุนมยอนทรมานมากเหลือเกินกับความอึดอัดที่ได้รับ  เขาไม่กล้าที่จะดิ้นรนใดๆ  เขากลัวว่าตัวเองจะต้องตายถ้าหากทนความทรมานนี้ไม่ไหว

                “อึดอัดเหรอ....ถ้าอยากปลดปล่อยเธอต้องทำให้พี่พอใจเธอเสียก่อน  อย่าริอาจมีความสุขก่อนพี่เลยจุนมยอน เธอมีความสุขไปซะทุกอย่างทั้งเรื่องแม่เรื่องครอบครัวแต่พี่ไม่มีอะไรเธอแย่งมันไปทั้งหมดเพราะฉะนั้นเรื่องตอนนี้เธอต้องทำให้พี่มีความสุขกับเธอเสียก่อน....แล้วมันถึงจะถึงตาของเธอ”

               

                คนเห็นแก่ตัวกล่าวทั้งที่ยังคงยิ้ม  ความทรมานของร่างบางในตอนนี้คงมีมากเพราะอยากจะปลดปล่อย  เทียบกับเขาแล้วก็คงมากมายไม่แพ้กัน  จุนมยอนยังคงบริสุทธิ์จริงๆอย่างที่เขาสำผัสได้จากในคราแรก  หมอเลย์ไม่เคยได้ครอบครองน้องชายของเขาในฐานะเมียร่วมเตียง  แต่เลย์และจุนมยอนอยู่ในฐานะผัวเมียเพียงแต่กระดาษสองแผ่นเท่านั้น

                “เฮือกกกกกกกก ฮืออออออออ”

                จุนมยอนสะดุ้งสุดตัวมือบางไขว่คว้าหาอากาศ  เพราะแรงขยับกายเพียงเล้กน้อยก็ทำให้เขาเจ็บจนแทบจะทนไม่ไหว  ร่างบางกำลังร้องไห้เพราะความทรมาน  แต่คนกระทำจะรู้บ้างไหม  คริสเชิดหน้าขึ้นก่อนจะเคลื่อนไหวไปตามแรงอารมณ์ของตนเอง

                เขาเลือกที่จะทำตามความต้องการที่มากล้น  แต่เขาเลือกที่จะไม่มองไปยังใบหน้าหวานที่กำลังร้องไห้  ไม่ได้กลัวว่าจะอดสงสารจุนมยอนไม่ได้  แต่เขากลัว.....กลัวว่าใบหน้าของคนตาบอดนั้นจะนำพาให้อารมณ์ของเขาพรุกพร่าจนเผลอทำรุนแรงไปมากกว่านี้  นับว่าเขาเห็นใจจุนมยอนมากเหลือเกินที่พยายามจะไม่สร้างความรุนแรงเร่าร้อนมากนักสำหรับครั้งแรกในรอบสิบปีของเขาทั้งคู่

                “อ่าส์..........จุนมยอน เธอไม่เคยเสียมันให้ไอ้หมอนั่นเลย เด็กขี้โกหก”

                คริสทั้งครางและทั้งกล่าว  เขาผินหน้าไปทางอื่นทั้งที่เอวหนาของตนก็ยังขยับเคลื่อนไหว  การได้มองหน้าจุนมยอนในเวลานี้คือสิ่งที่อันตรายที่สุดที่เขาควรจะหลีกเลี่ยง  น้องน้อยก็ร้องครางเสียงหวานปนเสียงร้องไห้  มือเล็กๆทั้งผลักทั้งดันเขาให้ออกห่างจากตัวเอง  น้องคงจะทรมานกับความเจ็บและอารมณ์ที่ไม่ได้ปลดปล่อยของตัวเอง

                “ฮืออออออออออพี่คริส.....เจ็บฮะ!!! จุนเจ็บฮะ”

                “ยกสะโพกขึ้นซิมันจะช่วยให้เธอเจ็บน้อยลงกว่านี้  แต่ถ้าจะให้พี่ผ่อนเบากับเธอก็คงไม่ได้แล้วละจุนมยอน”

                “เสียใจด้วย....อ่า!!!!!!!!”

                จุนมยอนทำตามอย่างว่าง่ายเขาพยายามยกสะโพกขึ้นเพื่อรับแรงเคลื่อนไหวของชายหนุ่มด้านบนทั้งตัวตัวเองมองไม่เห็นทุกอย่างมันมืดสนิท  แต่จุนมยอนก็โตมากพอที่จะรับรู้ได้ถึงความขวยเขิน  คริสก้มตัวลงก่อนจะกอดรัดร่างบางของน้องน้อยและช้อนเอวบางขึ้นมาจากพื้นเตียง  ตอนนี้เขาทั้งสองอยู่ในท่านั่งช้อนตักทั้งที่จุนมยอนกำลังกอดรอบต้อนคอของเขาเอาไว้แนบแน่น

                “เรียกพี่....บอกพี่ว่ารู้สึกยังไงกอพี่ไว้จุนมยอน”

                “อือออออออออ อืมมมมม”

                ใบหน้าหวานซบลงที่ไหล่หนา  น้ำตาใสไหลลงปะทะกับหัวไหล่หนาเช่นเดียวกัน  ทั้งเจ็บกายและเสียใจ  แต่ทำไมอารมณ์ในส่วนลึกของเขาถึงได้เรียกร้องขนาดนี้  จุนมยอนไม่เข้าใจตัวเองเลย  คริสเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งทั้งที่เขายังมีน้องน้อยอยู่บนตัก  การเลือกที่จะไม่มองหน้าของจุนมยอนนั้นคงช่วยให้เขาลดการกระทำรุนแรงอันเกิดจากใบหน้าเซ็กซี่ของเด็กไร้เดียงสายามที่เขาเคลื่อนไหวได้  การยกตัวของน้องขึ้นและให้ซบหน้าลงกับไหล่ของเขาและกอดเอาไว้คงจะดีเสียกว่าปล่อยให้เจ้าตัวได้นอนเผยปากสีชมพูสวยหายใจยั่วอารมณ์เขาอยู่

              ___________ กลับไปเด็กดี

DARK MEMORY NC CHANBAEK บทที่ 45

                แบคฮยอนรู้สึกหน้าชากับคำกล่าวนั้น  เป็นคำกล่าวแรกของวันนี้ที่ได้ยินจากปากของคุณชานยอล  แรงกระชากที่เสื้อสีอ่อนและกางเกงสีเข้มทำให้แบคฮยอนตื่นตกใจมากเสียจนต้องร้องไห้ออกมา  เขาคิดผิดแล้วที่ตัดสินใจหาทางรอดให้ตัวเองด้วยการโกหก

                คุณชานยอลจับโกหกแบคฮยอนได้และเขากำลังจะได้รับผลจากการโกหกนั้น  เนื้อตัวขาวเนียนตอนนี้เปลือยเปล่า  จะมีก็แต่ขากางเกงที่ยังติดแน่นอยู่กับโซ่ตรวนเท่านั้น 

                ชานยอลขึ้นคร่อมแบคฮยอนเอาไว้อีกครั้งเขาไม่ถอดเสื้อผ้าออกเพิ่มแม้เพียงซักชิ้น  มีแต่เพียงกางเกงตัวสวนเท่านั้นที่ถูกปลดลง  ร่างบางของแบคฮยอนถูกกดลงกับฟูกหนาด้วยความแรง  ชานยอลใช้น้ำหนักตัวของเขาขึ้นทับร่างบางเอาไว้ก่อนจะช้อนเอาสองขาเล็กขึ้นพาดบ่าเอาไว้

                ไร้การปลอบประโลมไร้ความอ่อนโยน  ความใหญ่โตที่คัยแน่นอยู่ที่ช่องทางสีหวานทำให้ร่างบางพยายามดิ้นและร้องไห้  แบคฮยอนไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครนอกจากคุณชานยอล  เพราะนั้นสามปีที่ไม่ได้เจอกันมันคงเป็นเวลาที่นานพอจะทำให้ร่างกายของเขากลับมาไม่คุ้นเคยอีกครั้ง  ยิ่งไร้ความปราณีด้วยแล้ว  แบคฮยอนเข้าใจได้ทันทีว่าเขาคงจะเจ็บปวดเจียนตาย

                “ผมเจ็บ”

                “เจ็บที่ใจ”

                เรียวปากสวยเอื้อนเอ่ยให้คนรักได้ฟังว่าความเจ็บนั้นมันมาจากไหน  ชานยอลหน้ามืดตามัวเสียจนไม่สนใจกับคำกล่าวใดๆ เขาดันตัวเองในทีเดียวจนสุดไม่สนใจที่จะเบิกทางให้แบคฮยอนได้ปรับตัว  ความเอาแต่ใจของเขากำลังจะทรมานคนรักให้เจ็บปวด  ร่างกายขาวเนียนตอนนี้เป็นรอบแดงจ้ำจากผ่ามือใหญ่ที่ไม่ปราณี

                ชานยอลขยับกายเคลื่อนไหวโดยไม่สนใจเรียงร้องไห้และเสียงร้องวิงวอนขอของแบคฮยอนเลย  ความโมโหของเขามันบดบังดวงตาบดบังความรู้สึก  ยิ่งเห็นแบคฮยอนทรมานเขายิ่งรู้สึกสะใจ

                ความคับแน่นที่เกิดขึ้นเขารู้ได้ทันทีว่าแบคฮยอนยังคงสวยงามสำหรับเขาเสมอ  จงอินไม่เคยได้รับรู้สึกความหวานของแบคฮยอนแม้แต่น้อย  แต่เขาก็จะไม่ใจอ่อนให้ร่างบางที่ทำให้เขาเสียใจมาตลอดสามปี  เขาจะต้องลงโทษให้สาสมกับน้ำตาที่เขาเสียไป

                “อ่ะ........อือออออเจ็บฮะ”

                น้ำตาใสไหลรินอาบแก้มขาว  อู๋ชานยอลจะไม่สงสารเขาท่องเอาไว้ติดใจ  แรงขยับที่รุนแรงทำให้ร่างบางทรมานเขารับรู้ได้  เพราะตัวเองในตอนนี้ก็กำลังครุ่กรุ่นในแรงอารมณ์เช่นเดียวกัน  แม้จะรู้ว่าแบคฮยอนทรมานแต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ  ชานยัลจับร่างบางของแบคฮยอนพลิกตัวให้นอนค่ำก่อนจะยกสะโพกกลมกลึงนั้นขึ้นและสอดใสไปทีเดียวจนสุด

                “อ๊า...........ฮืออออออออออืออออ”

                เขาเองก็รู้สึกดีไม่น้อยที่ได้ยินเสียงร้องครางของแบคฮยอน  เขาไม่ได้เล้าโลมไม่ได้ทำให้แบคฮยอนรู้สึกผ่อนคลายเพราะนี่คือบทลงโทษของคนโกหกที่เขาจะมอบให้

                “ฮืออออออออ ฮรึก!!!!!!!”

                “คุณชานอืออออออ”

                แบคฮยอนร้องไห้เพราะความรุนแรงที่ได้รับ  แต่อีกคนกำลังสุขสมกับความสุขของตนอย่างไม่มีทางที่จะหยุดลงง่ายๆ  แรงเคลื่อนไหวรุนแรงนั้นทำให้ เสียงของโซ่เหล็กดันมาไม่ขาดสาย

                ทุกอย่างมันเนิ่นนานและยาวนานแบคฮยอนแทบจะขาดใจเพราะเขาเจ็บมากเสียจนทนรับมันต่อไปไม่ไหว  สติเริ่มพร่าเลือน  สองขาเริ่มไม่ไหวที่จะรั้งตัวเองเอาไว้ให้อยู่ได้  แรงขยับจากคนรักเริ่มที่จะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆพร้อมเสียงครางรับที่เขาได้ยิน  แบคฮยอนยอมปล่อยให้ตัวเองเป็นที่รอบรับอารมร์ของคนรักไปแบบนั้นทั้งที่ไม่ได้รู้สึกดีเลยเสียด้วยซ้ำ

                “อ่า.......แบคฮยอนนนนนนนนน”

                แรงเคลื่อนไหวนั้นหยุดลงพร้อมกับเสียงครางหวานหู  สายน้ำอุ่นฉีดผ่านช่องทางรักนั้นจนเอ่อล้นเต็มสองขาเนียน  ความทรมานของเขาสิ้นสุดลงเสียที 

กลับไปดราม่ากันต่อที่เด็กดี 

DARK MEMORY บทที่ 44 [NC] KRISHO

                น้ำตาของจุนมยอนไหลมันล้วนมาจากความยินดี  คนเอาแต่ใจยังคนลงแรงหนักๆกับเนื้อตัวของเขาด้วยความโหยหา  จุนมยอนเองก็ตอบรับการกระทำนั้นอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน

                จากซอกคอขาวลากลิ้นร้อนไปยังตุ่มไตสีชมพูดที่ชูชันสู้ลิ้นร้อน  ความเสียวซ่านทำให้ร่างบางต้องแอ่นอกรับกับการดูดเม้มของริมฝีปากนั้น  กางเกงชุดนอนหลุดออกไปจากสะโพกและเรียวขาขาวเมื่อไหร่ไม่รู้ได้  ร่างบางมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ใบหน้าหล่อคมกำลังลากลิ้นร้อนต่ำลงไปเรื่อยๆจนใกล้จุนที่จะทำให้จุนมยอนกระดากอาย

                “อือ....คุณอู๋ฟานอย่าฮะ”

                จุนมยอนรู้สึกเขินขึ้นมาไม่น้อย ใบหน้าของเขาแดงก่ำเมื่อนึกถึงสิ่งที่ชายคนรักกำลังจะกระทำให้กับเขา  จุนมยอนหุบต้นขาของตนเองเข้าด้วยกัน  เขาอายจนไม่กล้าทำในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น  ดวงตาคมของอู๋อี้ฟานก็เงยขึ้นมาสบตากับเขาที่ใบหน้ากำลังแดงซ่าน  แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มหวานที่มุมปากอย่างไม่รู้สึกเขินอายแบบเขาเลย

                “ทรมานไม่ใช่เหรอ....ฉันจะช่วยเธอเอง”

                “อ้าขาออกจุนมยอน”

                คำกล่าวและคำสั่งแกมบังคับนั้นเล่นงานหัวใจและร่างกายของคนฟังให้ได้กระตุกวาบ  จุนมยอนขนลุกซู่ทั้งตัวกับคำกล่าวนั้น  อู๋ฟานกำลังสั่งให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดกล้า  แต่จุนมยอนก็ไม่มีทางเลือก  เขารักอู๋อี้ฟานเกินกว่าจะมาเขินอาย  เขาอยากให้ชายคนรักของเขารักเขาให้มากกว่านี้  จุนมยอนจะขอมีความสุขจนล้นนับแต่นี้เป็นต้นไป

                “อ่า.......อย่านั้นเด็กดีของฉัน”

                ชายหนุ่มกล่าวชมเมื่อเรียวขาบางนั้นเริ่มอ้าออกตามคำสั่งของเขาช้าๆ  มือบางของคนรักถูกยกขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้คงจะอายกับการกระทำของตนเอง 

                “อ่ะ!!!!!!!!”

                แกนกายเล็กถูกโอบกำจนรอบด้วยฝ่ามือใหญ่ของคนรัก  อู๋อี้ฟานจงใจที่จะหยอกเย้าด้วยฝ่ามือของเขาให้จุนมยอนเริ่มรู้สึกคุ้นเคย  เขาเพียงแค่ลูบเบาๆแกนกายนั้นก็แข็งขืนสู้มือของเขาขึ้นมาไม่น้อย  จุนมยอนบิดตัวไปตามแรงสัมผัสเหมือนเด็กที่ไร้เดียงสา  สัมผัสลูบไล้ให้รู้สึกคุ้นชินก่อนที่เขาจะเริ่มบทรักที่จะใช้ปรนเปรอร่างบาง  บทรักที่แท้จริง

                “มองฉันจุนมยอน อย่าปิดหน้า มองฉันซิว่าฉันทำอะไรและกำลังจะทำอะไร ได้โปรดมองการกระทำของฉันตลอดเวลา”

                อู๋อี้ฟานใช้มืออีกข้างดึงข้อมือบางของจุนมยอนที่ปิดหน้าอยู่ให้ลดลงข้างลำตัว  ใบหน้าแดงก่ำนั้นพยายามหลบสายตาเขาแม้จะยอมทำตามคำสั่งมาบ้างแล้ว  แต่ใบหน้าหวานนั้นก็แดงซ่านจนดูน่ารัก  จุนมยอนเบะปากเหมือนจะร้องไห้เพราะคงจะทรมานรวมเข้ากับความเขินอาย

                “ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอมีความสุขนับจากนี้เป็นต้นไปได้โปรดฝากชีวิตของเธอเอาไว้กับฉัน”

                ริมฝีปากร้อนๆหลังจากกล่าวจบก็ก้มลงครอบครองแกนกายเล็กของคนรักในทันที  จุนมยอนตกใจและสะดุ้งสุดตัวเพราะเรียวลิ้นร้อนกำลังทำหน้าที่ของมันอย่าชำนาญและช่ำชอง

                “อ่า...........อ่ะ คุณอู๋ฟาน...ยะ......อย่าทำแบบนี้เลยฮะ”

                ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกก่อนจะดันตัวขึ้นมากดจูบไปเบาๆที่เรียวปากสีสวย  “แน่ใจว่าอยากให้ฉันหยุด......แน่ใจเหรอคนดี ร่างกายเธอมันไม่เป็นแบบที่ปากเธอพูดเลยนะ....จุนมยอนทำตัวตามสบาย ทำตามฉันเชื่อใจฉันเราจะมีความสุขไปพร้อมๆกันคนดี”

                ไม่รอให้ร่างบางได้ตอบรับริมฝีปากคู่นั้นก็เริ่มทำหน้าที่ของมันต่อ  แต่ในคราวนี้กลับเต็มไปด้วยความเร่าร้อนจนสะโพกมนไม่สามารถที่อยู่ติดเตียงได้  จุนมยอนเร็งตัวและปลดปล่อยเสียงครางที่ฟังดูเพราะมากในความรู้สึกของชายหนุ่ม  แม้จะอายแต่มือบางของจุนมยอนก็ละจากผ้าปูที่นอนที่เขาใช้กำจิกอยู่เปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแน่นที่เรือนผมสีเข้มของคนรัก

                “อ่ะ อ๊า.................อา จะจะไม่ไหวแล้วฮะปล่อยผมเถอะ”

                เสียงครางหวานช่วยกระตุ้นอารมณ์  จุนมยอนแทบจะหมดแรงเพราะความเสียวซ่านนั้นกำลังจะทำให้ร่างบางแทบคลั่ง ร่างกายของเขากำลังรู้สึกดีกับการปรนเปรอนั้นและในตอนนี้มันกำลังจะถึงจุดสิ้นสุดของความทรมาน  จุนมยอนยอยากปลดปล่อยออกมาเต็มที่แล้วแต่ติดอยู่ที่ว่าริมฝีปากหนานั้นกลับไม่สนใจและกำลังเร่งความเร็วเพื่อเร่งเร้าให้เขาปลดปล่อย

                “อ๊า..........อา..........อืออออออ คุณอู๋ฟานฮึก!!!!!!!”

                ถึงจุดสิ้นสุดของแรงอารมณ์  ร่างบางของจุนมยอนกระตุกเกร็งแผ่นหลังบางไม่ได้แนบชิดอยู่กับพื้นเตียงนุ่มสะโพกผายกำลังเกร็งตัวพร้อมกับปลดปล่อยความต้องการสีขาวขุนมาในโพรงปากของชายคนรัก  อู่อี้ฟานกำลังรองอับอารมณ์ของจุนมยอนอย่างเต็มที่ เขาไม่รู้สึกรังเกลียดแต่อย่างใด แถมยังดูดกลืนทำความสะอาดให้และไม่มีทีท่าเกี่ยงงอนเสียด้วยซ้ำ

                ทุกการกระทำของร่างสูงตกอยู่ภายใต้สายตาการเฝ้ามองของจุนมยอน  ร่างบางร้องไห้ออกมาจนได้  เขาหายทรมานจากการปรนเปรอนั้น  เขามีความสุขมากเหลือเกินหลังจากที่ได้ปลดปล่อย และที่สำคัญคนที่รักและไม่เกี่ยงงอนเลยก็คือคนรักของเขา  ............อู๋อี้ฟาน

                ไวเท่าความคิดจุนมยอนยันตัวเองขึ้นพร้อมกับผลักไหล่หนาของชายหนุ่มในนอนราบไปกับพื้นเตียงก่อนจะกดริมฝีปากลงไปและเล็มของเหลงสีขาวขุ่นภายในโพรงปากและริมฝีปากของอู่อี้ฟาน  กลิ่นความของมันยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นแต่ชายหนุ่มกลับไม่รังเกลียดแถมจูบเขาตอบกลับมาอย่างเร่าร้อนอีกด้วย

                “ทำแบบนี้ทำไมฮะ...ไม่สมเป็นนายท่านอี้ฟานเลย”   จุนมยอนกล่าวทั้งน้ำตา

                “ฉันจะทำแค่กับเธอ........เธอเท่านั้นที่ชั้นจะยอมลดศักดิ์ศรีของชั้นมาทำอะไรแบบนี้เพื่อให้เธอมีความสุขบ้าง  ฉันมันเห็นแก่ตัวมานาน  ขอเถอะนะจุนมยอนให้ฉันได้ทำให้เอมีความสุขบ้างแม้จะเป็นเรื่องนี้ฉันก็อยากจะทำ”

                “ผมรักคุณ” ........... “ฉันก็รักเธอจุนมยอน”

                คำบอกรักกลั่นมาจากหัวใจสองดวงที่ผูกเชื่อมกัน

                “ทำเลยฮะผมยอมทุกอย่าง  คืนนี้คุณจะทำอะไรกับผมก็เท่าไหร่ก็ได้ นานแค่ไหนก็ย่อมได้.....ผมยอมแล้วอี้ฟาน จุนมยอนคนนี้จะยอมทุกอย่างเลย”

                พลิกสถานการณ์มาเป็นผู้ถูกกระทำ  รอยยิ้มหวานบนใบหน้าหล่อเหลาของอี้ฟานมันทำให้จุนมยอนรู้สึกดี  ภายในดวงตาคมคู่นั้นมีน้ำตาใสๆเอ่อคลอหน่วยให้เขาเห็นชายหนุ่มคงกำลังจะร้องไห้  เป็นจุนมยอนเองที่จะทนไม่ด้ถ้าหากอี้ฟานร้องไห้เพราะเขาอีกครั้ง

                ริมฝีปากสองคู่เคลื่อนเข้าหากันอย่างไม่รีบร้อน  และเมื่อสัมผัสเข้าหากันได้มันแทบหลอมละลายราวกับเป็นลาวาของร้อน  ร่างกายของทั้งคู่กอดก่ายเข้าหากัน  แนบชิดและบดขี้ความต้องการทุกสัดส่วน  อู่อี้ฟานไม่ปล่อยโอกาสดีดีแบบนี้ให้หลุดลอย  ไร้ซึ่งคำกล่าวใดๆจะมีก็แค่เพียงเสียงครางเบาๆเมื่อทั้งคุ่สุขสม

                “เธอเลือกเองจุนมยอน...อดทนกันฉันหน่อยเถอะ”

                “อือ.........อ๊า”

                เสียงหวานของจุนมยอนดังขึ้นเพราะเกิดการรุกล้ำที่ไม่ทันได้ตั้งตัว  แกนกายใหญ่สอดใส่เข้ามาในทีเดียวจนสุดด้วยแรงอารมณ์แม้จุนมยอนจะไม่ทันได้ระวังตัวและเตรียมตัว  แต่ความรู้สึกนั้นมันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยพองโต  ท่อนแขนเล็กโอบรอบคอของคนรักเอาไว้  ทุกครั้งที่อี้ฟานเคลื่อนไหว  จุนมยอนก็แทบจะหลอมละลาย

                “อืออออออ ดีมากเด็กดี”

                “อี้ฟาน.......ฮึก!!!!!!! อือออออออ”

                แม้จะรุนแรงแต่ก็เร่าร้อน  จุนมยอนถูกยกตัวขึ้นมาให้อยู่ในท่านั่ง  เขาโอบกอดคนรักเอาไว้และซุกหน้าลงกับหัวไหล่ของคนรักทั้งที่ช่วงล่างยังไม่แยกจากกัน  แรงขยับในท่านั่งทำให้จุนมยอนรู้สึกเจ็บขึ้นมาเล็กน้อย  แต่ก้ต้องยอมรับว่ารู้สึกดี  แผ่นอกบางของเขายังรุกปลุกเร้าด้วยริมฝีปากหนาไม่หางไปไหน  เสียงครางทุ้มหนักบวกกับรมหายใจร้อนของอู๋อี้ฟานยิ่งทำให้อารมณ์ของจุนมยอนแตกกระเจิง

                “อ่า.......จุนมยอน  อ๊า..........”

                ชายหนุ่มครางกระเส่า ก่อนจะวางร่างบางของคนรักลงและจับพลิกให้นอนคว่ำยกสะโพกบางให้ตั้งขึ้นก่อนจะสอดใส่เข้าไปจนสุดในทีเดียว  จุนมยอนสะดุ้งสุดตัวพร้อมเสียร้องที่ทำให้ชายหนุ่มตกใจไม่ได้

                “ขอโทษ....ฉัน....ขอโทษ”

                “อือออออ.....อือออไม่เป็นไรฮะ ผมทนได้....อี้ฟาน”

                “อ๊า....จุนมยอนของฉัน”

                อุ๋อี้ฟานออกแรงขยับเคลื่อนตัวอีกครั้ง มือของเขากระชับสะโพกมนเอาไว้ก่อนจะเริ่มเดินทางตามแรงอารมณ์  เขาทำมันเบาๆในคราแรกเพื่อให้จุนมยอนรู้สึกดีก่อนจะเริ่มเร่งความเร็วพร้อมกับสอดมือของเขาไปกอบกุมแกนกายเล็กของจุนมยอนเอาไว้  เขาขยับฝ่ามือของตนไปพร้อมกับสะโพกผายให้มันรับเป็นจังหวะเดียวกัน

                จุนมยอนแทบจะหมดแรง  เขายอมรับว่าเจ็บแต่กลับรู้สึกดีจนในที่สุดเขาก็ต้องปลดปล่อยมันมาอีกครั้งจนเต็มฝ่ามือของอี้ฟานคนรัก  อู่อี้ฟานเร่งความเร็วเพราะตอนนี้เขาจุนมยอนไปถึงฝั่งฝัน  เหลือแต่เพียงเขาที่นังคงหลงวนอยู่ในอารมณ์และร่างสวยตรงหน้า

                “อ๊า.....อ่ะ......จุนมยอนคนดีฉัน.....อ๊า”

                “ฉันจะไม่ไหวแล้ว อ๊า.......”

                “อื้มมมมมม.....อี้ฟาน”

                ร่างกายสองร่างสอดประสานแรงขยับที่ตอบรับกันพอดีตอนนี้กำลังสั่นสะเทือนร่างกายของทั้งคู่  เรียงของเนื้อกระทบกันรับกับเสียงของเตียงไม้ที่สอดคล้อง  ความเร็วและเร่าร้อนทำให้ทุกอย่างลงตัวและน่าฟังทั้งเสียงครางเสียงเตียงทุกอย่างปลุกเร้าทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี

                จนในที่สุดฝั่งฝันแห่งความสุขของชายหนุ่มก็มาถึง  อู๋อี้ฟานเร่งความเร็วในจังหวะสุดท้ายของที่ร่างกายของเขาจะกระตุกเกร็งและยังคงกระแทกกระทั้นเพื่อปลดปล่อยของเลวสีขาวขุนเข้าไปในตัวของจุนมยอน  จนร่างบางรู้สึกจุกไม่น้อยกับความรุนแรงเร่าร้อนนั้น

                “อ๊า.......จุนมยอน......อ๊า”

                “มีความสุขไหมฮะ อืออออ”   เป็นจุนมยอนที่เอ่ยถามกับชายหนุ่มที่ทิ้งน้ำหนักตัวนอนทับเขาจากด้านหลังทั้งที่ยังไม่ถอนแกนกายออก 

                อุ๋อี้ฟานหอบหายใจหนักๆอยุ่ข้างใบหูของเขา  ชายหนุ่มคงใช้แรงไปมากและคงจะเหนื่อยน่าดูจึงไม่ตอบรับเขาเป็นคำพูด  แต่คำตอบของอี้ฟานก็คือริมฝีปากที่กดจูบลงไปที่หัวไล่ขาวของเขา

กลับไปเจอกันที่หน้าเด็กดี