แบคฮยอนรู้สึกหน้าชากับคำกล่าวนั้น เป็นคำกล่าวแรกของวันนี้ที่ได้ยินจากปากของคุณชานยอล
แรงกระชากที่เสื้อสีอ่อนและกางเกงสีเข้มทำให้แบคฮยอนตื่นตกใจมากเสียจนต้องร้องไห้ออกมา เขาคิดผิดแล้วที่ตัดสินใจหาทางรอดให้ตัวเองด้วยการโกหก
คุณชานยอลจับโกหกแบคฮยอนได้และเขากำลังจะได้รับผลจากการโกหกนั้น เนื้อตัวขาวเนียนตอนนี้เปลือยเปล่า จะมีก็แต่ขากางเกงที่ยังติดแน่นอยู่กับโซ่ตรวนเท่านั้น
ชานยอลขึ้นคร่อมแบคฮยอนเอาไว้อีกครั้งเขาไม่ถอดเสื้อผ้าออกเพิ่มแม้เพียงซักชิ้น
มีแต่เพียงกางเกงตัวสวนเท่านั้นที่ถูกปลดลง ร่างบางของแบคฮยอนถูกกดลงกับฟูกหนาด้วยความแรง ชานยอลใช้น้ำหนักตัวของเขาขึ้นทับร่างบางเอาไว้ก่อนจะช้อนเอาสองขาเล็กขึ้นพาดบ่าเอาไว้
ไร้การปลอบประโลมไร้ความอ่อนโยน
ความใหญ่โตที่คัยแน่นอยู่ที่ช่องทางสีหวานทำให้ร่างบางพยายามดิ้นและร้องไห้ แบคฮยอนไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครนอกจากคุณชานยอล เพราะนั้นสามปีที่ไม่ได้เจอกันมันคงเป็นเวลาที่นานพอจะทำให้ร่างกายของเขากลับมาไม่คุ้นเคยอีกครั้ง ยิ่งไร้ความปราณีด้วยแล้ว
แบคฮยอนเข้าใจได้ทันทีว่าเขาคงจะเจ็บปวดเจียนตาย
“ผมเจ็บ”
“เจ็บที่ใจ”
เรียวปากสวยเอื้อนเอ่ยให้คนรักได้ฟังว่าความเจ็บนั้นมันมาจากไหน ชานยอลหน้ามืดตามัวเสียจนไม่สนใจกับคำกล่าวใดๆ
เขาดันตัวเองในทีเดียวจนสุดไม่สนใจที่จะเบิกทางให้แบคฮยอนได้ปรับตัว
ความเอาแต่ใจของเขากำลังจะทรมานคนรักให้เจ็บปวด ร่างกายขาวเนียนตอนนี้เป็นรอบแดงจ้ำจากผ่ามือใหญ่ที่ไม่ปราณี
ชานยอลขยับกายเคลื่อนไหวโดยไม่สนใจเรียงร้องไห้และเสียงร้องวิงวอนขอของแบคฮยอนเลย ความโมโหของเขามันบดบังดวงตาบดบังความรู้สึก ยิ่งเห็นแบคฮยอนทรมานเขายิ่งรู้สึกสะใจ
ความคับแน่นที่เกิดขึ้นเขารู้ได้ทันทีว่าแบคฮยอนยังคงสวยงามสำหรับเขาเสมอ
จงอินไม่เคยได้รับรู้สึกความหวานของแบคฮยอนแม้แต่น้อย แต่เขาก็จะไม่ใจอ่อนให้ร่างบางที่ทำให้เขาเสียใจมาตลอดสามปี เขาจะต้องลงโทษให้สาสมกับน้ำตาที่เขาเสียไป
“อ่ะ........อือออออเจ็บฮะ”
น้ำตาใสไหลรินอาบแก้มขาว อู๋ชานยอลจะไม่สงสารเขาท่องเอาไว้ติดใจ
แรงขยับที่รุนแรงทำให้ร่างบางทรมานเขารับรู้ได้ เพราะตัวเองในตอนนี้ก็กำลังครุ่กรุ่นในแรงอารมณ์เช่นเดียวกัน แม้จะรู้ว่าแบคฮยอนทรมานแต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ
ชานยัลจับร่างบางของแบคฮยอนพลิกตัวให้นอนค่ำก่อนจะยกสะโพกกลมกลึงนั้นขึ้นและสอดใสไปทีเดียวจนสุด
“อ๊า...........ฮืออออออออออืออออ”
เขาเองก็รู้สึกดีไม่น้อยที่ได้ยินเสียงร้องครางของแบคฮยอน เขาไม่ได้เล้าโลมไม่ได้ทำให้แบคฮยอนรู้สึกผ่อนคลายเพราะนี่คือบทลงโทษของคนโกหกที่เขาจะมอบให้
“ฮืออออออออ
ฮรึก!!!!!!!”
“คุณชานอืออออออ”
แบคฮยอนร้องไห้เพราะความรุนแรงที่ได้รับ
แต่อีกคนกำลังสุขสมกับความสุขของตนอย่างไม่มีทางที่จะหยุดลงง่ายๆ แรงเคลื่อนไหวรุนแรงนั้นทำให้
เสียงของโซ่เหล็กดันมาไม่ขาดสาย
ทุกอย่างมันเนิ่นนานและยาวนานแบคฮยอนแทบจะขาดใจเพราะเขาเจ็บมากเสียจนทนรับมันต่อไปไม่ไหว สติเริ่มพร่าเลือน
สองขาเริ่มไม่ไหวที่จะรั้งตัวเองเอาไว้ให้อยู่ได้
แรงขยับจากคนรักเริ่มที่จะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆพร้อมเสียงครางรับที่เขาได้ยิน แบคฮยอนยอมปล่อยให้ตัวเองเป็นที่รอบรับอารมร์ของคนรักไปแบบนั้นทั้งที่ไม่ได้รู้สึกดีเลยเสียด้วยซ้ำ
“อ่า.......แบคฮยอนนนนนนนนน”
แรงเคลื่อนไหวนั้นหยุดลงพร้อมกับเสียงครางหวานหู สายน้ำอุ่นฉีดผ่านช่องทางรักนั้นจนเอ่อล้นเต็มสองขาเนียน ความทรมานของเขาสิ้นสุดลงเสียที
กลับไปดราม่ากันต่อที่เด็กดี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น