น้ำตาของจุนมยอนไหลมันล้วนมาจากความยินดี
คนเอาแต่ใจยังคนลงแรงหนักๆกับเนื้อตัวของเขาด้วยความโหยหา
จุนมยอนเองก็ตอบรับการกระทำนั้นอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน
จากซอกคอขาวลากลิ้นร้อนไปยังตุ่มไตสีชมพูดที่ชูชันสู้ลิ้นร้อน
ความเสียวซ่านทำให้ร่างบางต้องแอ่นอกรับกับการดูดเม้มของริมฝีปากนั้น กางเกงชุดนอนหลุดออกไปจากสะโพกและเรียวขาขาวเมื่อไหร่ไม่รู้ได้
ร่างบางมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ใบหน้าหล่อคมกำลังลากลิ้นร้อนต่ำลงไปเรื่อยๆจนใกล้จุนที่จะทำให้จุนมยอนกระดากอาย
“อือ....คุณอู๋ฟานอย่าฮะ”
จุนมยอนรู้สึกเขินขึ้นมาไม่น้อย
ใบหน้าของเขาแดงก่ำเมื่อนึกถึงสิ่งที่ชายคนรักกำลังจะกระทำให้กับเขา จุนมยอนหุบต้นขาของตนเองเข้าด้วยกัน เขาอายจนไม่กล้าทำในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ดวงตาคมของอู๋อี้ฟานก็เงยขึ้นมาสบตากับเขาที่ใบหน้ากำลังแดงซ่าน แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มหวานที่มุมปากอย่างไม่รู้สึกเขินอายแบบเขาเลย
“ทรมานไม่ใช่เหรอ....ฉันจะช่วยเธอเอง”
“อ้าขาออกจุนมยอน”
คำกล่าวและคำสั่งแกมบังคับนั้นเล่นงานหัวใจและร่างกายของคนฟังให้ได้กระตุกวาบ จุนมยอนขนลุกซู่ทั้งตัวกับคำกล่าวนั้น อู๋ฟานกำลังสั่งให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดกล้า แต่จุนมยอนก็ไม่มีทางเลือก เขารักอู๋อี้ฟานเกินกว่าจะมาเขินอาย เขาอยากให้ชายคนรักของเขารักเขาให้มากกว่านี้ จุนมยอนจะขอมีความสุขจนล้นนับแต่นี้เป็นต้นไป
“อ่า.......อย่านั้นเด็กดีของฉัน”
ชายหนุ่มกล่าวชมเมื่อเรียวขาบางนั้นเริ่มอ้าออกตามคำสั่งของเขาช้าๆ
มือบางของคนรักถูกยกขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้คงจะอายกับการกระทำของตนเอง
“อ่ะ!!!!!!!!”
แกนกายเล็กถูกโอบกำจนรอบด้วยฝ่ามือใหญ่ของคนรัก
อู๋อี้ฟานจงใจที่จะหยอกเย้าด้วยฝ่ามือของเขาให้จุนมยอนเริ่มรู้สึกคุ้นเคย
เขาเพียงแค่ลูบเบาๆแกนกายนั้นก็แข็งขืนสู้มือของเขาขึ้นมาไม่น้อย จุนมยอนบิดตัวไปตามแรงสัมผัสเหมือนเด็กที่ไร้เดียงสา
สัมผัสลูบไล้ให้รู้สึกคุ้นชินก่อนที่เขาจะเริ่มบทรักที่จะใช้ปรนเปรอร่างบาง บทรักที่แท้จริง
“มองฉันจุนมยอน
อย่าปิดหน้า มองฉันซิว่าฉันทำอะไรและกำลังจะทำอะไร
ได้โปรดมองการกระทำของฉันตลอดเวลา”
อู๋อี้ฟานใช้มืออีกข้างดึงข้อมือบางของจุนมยอนที่ปิดหน้าอยู่ให้ลดลงข้างลำตัว
ใบหน้าแดงก่ำนั้นพยายามหลบสายตาเขาแม้จะยอมทำตามคำสั่งมาบ้างแล้ว แต่ใบหน้าหวานนั้นก็แดงซ่านจนดูน่ารัก
จุนมยอนเบะปากเหมือนจะร้องไห้เพราะคงจะทรมานรวมเข้ากับความเขินอาย
“ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอมีความสุขนับจากนี้เป็นต้นไปได้โปรดฝากชีวิตของเธอเอาไว้กับฉัน”
ริมฝีปากร้อนๆหลังจากกล่าวจบก็ก้มลงครอบครองแกนกายเล็กของคนรักในทันที
จุนมยอนตกใจและสะดุ้งสุดตัวเพราะเรียวลิ้นร้อนกำลังทำหน้าที่ของมันอย่าชำนาญและช่ำชอง
“อ่า...........อ่ะ
คุณอู๋ฟาน...ยะ......อย่าทำแบบนี้เลยฮะ”
ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกก่อนจะดันตัวขึ้นมากดจูบไปเบาๆที่เรียวปากสีสวย “แน่ใจว่าอยากให้ฉันหยุด......แน่ใจเหรอคนดี
ร่างกายเธอมันไม่เป็นแบบที่ปากเธอพูดเลยนะ....จุนมยอนทำตัวตามสบาย
ทำตามฉันเชื่อใจฉันเราจะมีความสุขไปพร้อมๆกันคนดี”
ไม่รอให้ร่างบางได้ตอบรับริมฝีปากคู่นั้นก็เริ่มทำหน้าที่ของมันต่อ
แต่ในคราวนี้กลับเต็มไปด้วยความเร่าร้อนจนสะโพกมนไม่สามารถที่อยู่ติดเตียงได้
จุนมยอนเร็งตัวและปลดปล่อยเสียงครางที่ฟังดูเพราะมากในความรู้สึกของชายหนุ่ม
แม้จะอายแต่มือบางของจุนมยอนก็ละจากผ้าปูที่นอนที่เขาใช้กำจิกอยู่เปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแน่นที่เรือนผมสีเข้มของคนรัก
“อ่ะ
อ๊า.................อา จะจะไม่ไหวแล้วฮะปล่อยผมเถอะ”
เสียงครางหวานช่วยกระตุ้นอารมณ์
จุนมยอนแทบจะหมดแรงเพราะความเสียวซ่านนั้นกำลังจะทำให้ร่างบางแทบคลั่ง ร่างกายของเขากำลังรู้สึกดีกับการปรนเปรอนั้นและในตอนนี้มันกำลังจะถึงจุดสิ้นสุดของความทรมาน จุนมยอนยอยากปลดปล่อยออกมาเต็มที่แล้วแต่ติดอยู่ที่ว่าริมฝีปากหนานั้นกลับไม่สนใจและกำลังเร่งความเร็วเพื่อเร่งเร้าให้เขาปลดปล่อย
“อ๊า..........อา..........อืออออออ
คุณอู๋ฟานฮึก!!!!!!!”
ถึงจุดสิ้นสุดของแรงอารมณ์ ร่างบางของจุนมยอนกระตุกเกร็งแผ่นหลังบางไม่ได้แนบชิดอยู่กับพื้นเตียงนุ่มสะโพกผายกำลังเกร็งตัวพร้อมกับปลดปล่อยความต้องการสีขาวขุนมาในโพรงปากของชายคนรัก
อู่อี้ฟานกำลังรองอับอารมณ์ของจุนมยอนอย่างเต็มที่ เขาไม่รู้สึกรังเกลียดแต่อย่างใด
แถมยังดูดกลืนทำความสะอาดให้และไม่มีทีท่าเกี่ยงงอนเสียด้วยซ้ำ
ทุกการกระทำของร่างสูงตกอยู่ภายใต้สายตาการเฝ้ามองของจุนมยอน ร่างบางร้องไห้ออกมาจนได้ เขาหายทรมานจากการปรนเปรอนั้น เขามีความสุขมากเหลือเกินหลังจากที่ได้ปลดปล่อย
และที่สำคัญคนที่รักและไม่เกี่ยงงอนเลยก็คือคนรักของเขา ............อู๋อี้ฟาน
ไวเท่าความคิดจุนมยอนยันตัวเองขึ้นพร้อมกับผลักไหล่หนาของชายหนุ่มในนอนราบไปกับพื้นเตียงก่อนจะกดริมฝีปากลงไปและเล็มของเหลงสีขาวขุ่นภายในโพรงปากและริมฝีปากของอู่อี้ฟาน
กลิ่นความของมันยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นแต่ชายหนุ่มกลับไม่รังเกลียดแถมจูบเขาตอบกลับมาอย่างเร่าร้อนอีกด้วย
“ทำแบบนี้ทำไมฮะ...ไม่สมเป็นนายท่านอี้ฟานเลย” จุนมยอนกล่าวทั้งน้ำตา
“ฉันจะทำแค่กับเธอ........เธอเท่านั้นที่ชั้นจะยอมลดศักดิ์ศรีของชั้นมาทำอะไรแบบนี้เพื่อให้เธอมีความสุขบ้าง ฉันมันเห็นแก่ตัวมานาน ขอเถอะนะจุนมยอนให้ฉันได้ทำให้เอมีความสุขบ้างแม้จะเป็นเรื่องนี้ฉันก็อยากจะทำ”
“ผมรักคุณ”
........... “ฉันก็รักเธอจุนมยอน”
คำบอกรักกลั่นมาจากหัวใจสองดวงที่ผูกเชื่อมกัน
“ทำเลยฮะผมยอมทุกอย่าง คืนนี้คุณจะทำอะไรกับผมก็เท่าไหร่ก็ได้
นานแค่ไหนก็ย่อมได้.....ผมยอมแล้วอี้ฟาน จุนมยอนคนนี้จะยอมทุกอย่างเลย”
พลิกสถานการณ์มาเป็นผู้ถูกกระทำ รอยยิ้มหวานบนใบหน้าหล่อเหลาของอี้ฟานมันทำให้จุนมยอนรู้สึกดี
ภายในดวงตาคมคู่นั้นมีน้ำตาใสๆเอ่อคลอหน่วยให้เขาเห็นชายหนุ่มคงกำลังจะร้องไห้
เป็นจุนมยอนเองที่จะทนไม่ด้ถ้าหากอี้ฟานร้องไห้เพราะเขาอีกครั้ง
ริมฝีปากสองคู่เคลื่อนเข้าหากันอย่างไม่รีบร้อน และเมื่อสัมผัสเข้าหากันได้มันแทบหลอมละลายราวกับเป็นลาวาของร้อน ร่างกายของทั้งคู่กอดก่ายเข้าหากัน แนบชิดและบดขี้ความต้องการทุกสัดส่วน อู่อี้ฟานไม่ปล่อยโอกาสดีดีแบบนี้ให้หลุดลอย ไร้ซึ่งคำกล่าวใดๆจะมีก็แค่เพียงเสียงครางเบาๆเมื่อทั้งคุ่สุขสม
“เธอเลือกเองจุนมยอน...อดทนกันฉันหน่อยเถอะ”
“อือ.........อ๊า”
เสียงหวานของจุนมยอนดังขึ้นเพราะเกิดการรุกล้ำที่ไม่ทันได้ตั้งตัว
แกนกายใหญ่สอดใส่เข้ามาในทีเดียวจนสุดด้วยแรงอารมณ์แม้จุนมยอนจะไม่ทันได้ระวังตัวและเตรียมตัว แต่ความรู้สึกนั้นมันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยพองโต ท่อนแขนเล็กโอบรอบคอของคนรักเอาไว้ ทุกครั้งที่อี้ฟานเคลื่อนไหว จุนมยอนก็แทบจะหลอมละลาย
“อืออออออ
ดีมากเด็กดี”
“อี้ฟาน.......ฮึก!!!!!!!
อือออออออ”
แม้จะรุนแรงแต่ก็เร่าร้อน จุนมยอนถูกยกตัวขึ้นมาให้อยู่ในท่านั่ง เขาโอบกอดคนรักเอาไว้และซุกหน้าลงกับหัวไหล่ของคนรักทั้งที่ช่วงล่างยังไม่แยกจากกัน แรงขยับในท่านั่งทำให้จุนมยอนรู้สึกเจ็บขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก้ต้องยอมรับว่ารู้สึกดี แผ่นอกบางของเขายังรุกปลุกเร้าด้วยริมฝีปากหนาไม่หางไปไหน เสียงครางทุ้มหนักบวกกับรมหายใจร้อนของอู๋อี้ฟานยิ่งทำให้อารมณ์ของจุนมยอนแตกกระเจิง
“อ่า.......จุนมยอน อ๊า..........”
ชายหนุ่มครางกระเส่า
ก่อนจะวางร่างบางของคนรักลงและจับพลิกให้นอนคว่ำยกสะโพกบางให้ตั้งขึ้นก่อนจะสอดใส่เข้าไปจนสุดในทีเดียว
จุนมยอนสะดุ้งสุดตัวพร้อมเสียร้องที่ทำให้ชายหนุ่มตกใจไม่ได้
“ขอโทษ....ฉัน....ขอโทษ”
“อือออออ.....อือออไม่เป็นไรฮะ
ผมทนได้....อี้ฟาน”
“อ๊า....จุนมยอนของฉัน”
อุ๋อี้ฟานออกแรงขยับเคลื่อนตัวอีกครั้ง
มือของเขากระชับสะโพกมนเอาไว้ก่อนจะเริ่มเดินทางตามแรงอารมณ์ เขาทำมันเบาๆในคราแรกเพื่อให้จุนมยอนรู้สึกดีก่อนจะเริ่มเร่งความเร็วพร้อมกับสอดมือของเขาไปกอบกุมแกนกายเล็กของจุนมยอนเอาไว้ เขาขยับฝ่ามือของตนไปพร้อมกับสะโพกผายให้มันรับเป็นจังหวะเดียวกัน
จุนมยอนแทบจะหมดแรง
เขายอมรับว่าเจ็บแต่กลับรู้สึกดีจนในที่สุดเขาก็ต้องปลดปล่อยมันมาอีกครั้งจนเต็มฝ่ามือของอี้ฟานคนรัก อู่อี้ฟานเร่งความเร็วเพราะตอนนี้เขาจุนมยอนไปถึงฝั่งฝัน เหลือแต่เพียงเขาที่นังคงหลงวนอยู่ในอารมณ์และร่างสวยตรงหน้า
“อ๊า.....อ่ะ......จุนมยอนคนดีฉัน.....อ๊า”
“ฉันจะไม่ไหวแล้ว
อ๊า.......”
“อื้มมมมมม.....อี้ฟาน”
ร่างกายสองร่างสอดประสานแรงขยับที่ตอบรับกันพอดีตอนนี้กำลังสั่นสะเทือนร่างกายของทั้งคู่
เรียงของเนื้อกระทบกันรับกับเสียงของเตียงไม้ที่สอดคล้อง ความเร็วและเร่าร้อนทำให้ทุกอย่างลงตัวและน่าฟังทั้งเสียงครางเสียงเตียงทุกอย่างปลุกเร้าทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี
จนในที่สุดฝั่งฝันแห่งความสุขของชายหนุ่มก็มาถึง อู๋อี้ฟานเร่งความเร็วในจังหวะสุดท้ายของที่ร่างกายของเขาจะกระตุกเกร็งและยังคงกระแทกกระทั้นเพื่อปลดปล่อยของเลวสีขาวขุนเข้าไปในตัวของจุนมยอน
จนร่างบางรู้สึกจุกไม่น้อยกับความรุนแรงเร่าร้อนนั้น
“อ๊า.......จุนมยอน......อ๊า”
“มีความสุขไหมฮะ
อืออออ”
เป็นจุนมยอนที่เอ่ยถามกับชายหนุ่มที่ทิ้งน้ำหนักตัวนอนทับเขาจากด้านหลังทั้งที่ยังไม่ถอนแกนกายออก
อุ๋อี้ฟานหอบหายใจหนักๆอยุ่ข้างใบหูของเขา
ชายหนุ่มคงใช้แรงไปมากและคงจะเหนื่อยน่าดูจึงไม่ตอบรับเขาเป็นคำพูด แต่คำตอบของอี้ฟานก็คือริมฝีปากที่กดจูบลงไปที่หัวไล่ขาวของเขา
กลับไปเจอกันที่หน้าเด็กดี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น